ีอยู่แล้วนี่” เธอก้มมองชุด

อมรบ ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ไปเปลี่ยนซะ นี่แหละชุดพร้

่เหมะกับการไปเล่นน้ำเลยสักนิด กางเกงขาสั้นแค่คืบกับเสื้อรัดรูปบางเบา ใช่! มันทั้งบางแล้วเบาเลยแหละ อา…จริงๆ มันก็

่ชุดนี้ยั่วจนเขาร้องกรี๊ดๆ ออกมา แล้วก็ตะโกนว่า…นังชะนีอย่

แกจะให้ฉันเดินไปทั้งชุดนี้เนี่ยนะ” เ

ใกล้ถึงเวลานัดกับคำแปงแล้วด้วย เอาเป็นว่าฉันไปก่อน ฝากด้วยนะพรีม แกคือความหวังของหมู่บ้าน ชีวิตฉันอยู่ในมือแกนะ” สิ้นเสียงแววว

ยงเดินมา พริมรตาก็รีบเดินเข้าไปบอก ด้วยหวังว่าอีกฝ่ายจะยกเลิกโปรแกรมว

ิลที่ถูกยกให้สูงกว่าโฟวิลทั่วไปอีก เธอหันกลับไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ครั้นพอเห็นสายตาดุๆ ของพ่อคุณ ขามันก็ยกขึ้นไปเหยียบบันไดข้างรถโดยอัตโนม

่ยืนอยู่ด้านหลัง จู่ๆ ก็เข้ามายกอุ้มเธอจนตัว

ยบกันมาตลอดทาง และไอ้ความเงียบนี่แหละที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแทบบ้า กระทั่งรถคันใหญ่เคลื่อนมาหยุดอ

ีหรอก” เธอบ่นกระปอดกระแปดก่อนคว่ำตัวเข้าหาเบาะหว

ถูกคนตัวโตรวบขึ้นมาอุ้มเอาไว้ ครั้นจะดิ้นก็ไม่กล้า

ะพูดแค่คำนี้รึไงนะ แต่ก็นะมันไม่มีคำไหนที่ดีก

งได้ค่ะ” เธออึกอักกระอักกระอ่วน ก็

ไม่สะดวกหรอก” สีหน้าเขายังคงเรียบเฉยดังเดิม

ะ” ให้ตายสิ! เธอแทบ

้นเสียงเขาก็วางเธอลง จากนั้

ล้วทำไมฉันต้องใจสั่นเพราะเกย์ด้วยเนี่ย ว้าย!” เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเดินบ่นงึม

ดก็แค่ฉากนี้ดันมีแต่นางเอกกับนางเอก หืม! หรือว่าเราเป็นตัวร้าย

ออกจากอ้อมกอดอบอุ่น แต่นอกจากเขาจะไม่ยอม

น้าเธอเหลอหลา หลังถู

าขืนยังเดินแบบนี้ พรุ่งนี้ก็คงไม่ถึง เ

ะหนักแล้วก็เหนื่อย” เธอทำหน้าแหยพลางบ

บเม้มปากแน่น ใครจะคิดว่าผู้ชายมาดนิ่งหน้าดุๆ อย่างเขาจะปากร้ายขนาดนี้ แต่ย

“ถึงแ

ึงกับตาโต ก่อนจะค่อยๆ เหลือบไปมองตามสายตาเขา งูตัวใหญ่ที่

รมัน เดี๋ยวมันก็ไป แค่อย่าทำให้มันตกใจก็พอ” เข

อพลางซุกหน้ากับซอกคอเขาแน่น อา…ดูเหมือนสัมผัสจากจมูกและริมฝีปากที่ปัดป่ายลงมาด้วยความไม่ตั้งใจขอ

อมจางๆ จากกายสาวที่ลอยมาเตะจมูก และมันกำลังริดรอนการควบคุมตัวเองของเขา กระทั่งใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ ก้มลงไปหา ราวกับจะพิสูจน์ว่าที่ได้กลิ่นอยู่ตอนนี้ มันใช่อย่างท

ำลังวางหน้าไม่ถูก หาเสียงตัวเองก็ไม่เจอ เขาเอก็กำลังสับสน เมื่อยังไม่ได้คำตอบจากกลิ่นที