้นเคย ม่านที่ประตูก็ดูสีแปลกตาจนเธอต้องหันมองรอบๆ กระทั่งสายตาสะดุดเข

กรี๊ด…! ออกไปนะออกไป กะ... แก…ทำอะไรฉัน” เธอดีดผึงขึ้น

งไม่มีอะไรเกิดขึ้น ครั้นพอจะโวยวาย สายตาเย็นเยียบแต่ก็แฝงไปด้วยความดุดัน ก็ทำเอาคำผรุสวาทมากมายที่ตั้งใจจ

ิ๋วของตัวเองหายไป พริบพราวรีบคว้าผ้าขนหนูมานุ่ง เพื่อออกไปเอาเรื่องอีกฝ่าย

รงๆ จนเธอเซกลับมาปะทะอกเขาแทน หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากอกแกร่งเพื่อจะพบกับสายตาคมกร

ื้อเช้าซะ” เสียงกับสีหน้าราบเรียบของเข

อ…ทำอะไรฉัน” ให้ตายสิ! ทั้งที่ตั้งใจจะอาละวาด แ

ิดนะเว้ย หมอนั่นต่างหากที่สมควรกลัวเรา’ เธอ

ันถึงจำอะไรไม่ได้ แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่” ห

เขาเลิกคิ้วพลางโน้มใบหน้าลงมาใก

้ทำอะไรฉัน แล้วเอ่อ…ชั้นในฉันมันหายไปไหน”

อพยายามขยับถอย เขาก็ตามติดประชิดคาดคั้น กระทั่งหลั

จะรู้อยู่แล้ว แต่ประโยคนี้ของเธอก็จุดรอยยิ้มที่มุมปากเขาได้ และรอยยิ้มนี้เอง ก็เหมือนจะเต

งลองอีกครั้ง” เขายิ้มมุมปากพร้อมกับก้มลงไปกระซิบข้างๆ หู

ุกตะกัก นึกอยากจะผลักเขาออกไปไกลๆ แ

มว่า…เมื่อคืนฉันไม่ได้ทำอะไร แต่ถ้าไม่ เธอก็คง

่า ถอย! ฉันจะไปให้หมอตรวจ แล้วจะเอาตำรวจมาลากคอคุณเข้าคุกคอยดู” เธอขู่เสีย

ั้นฉันจะตามไปควักลูกตามันทิ้งซะ จำเอาไว้ว่าคนท

่วหน้าด้วยความเจ็บ ทำให้เขาจ

อนเอ่อ…กำลังหวงฉันด้วย” ด้วยรูปการณ์และคำพูดมันทำให้เธออดคิดไม่ได้ ถึงแม้จะตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง

งว่าทำไม รีบไปอาบน้ำซะ ก่อนจะไม่

์รึไง” เธอบ่นงึมงำขณะเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ แต่ยังไม

ย่างนั้น…ต่อให้ต้องขังเธอไว้ ฉันก็จะทำ” สิ้นเสียงเขาก็