ทุกอย่างยืนยันได้ด้วยป้ายช

างค์ พิส

ยู่หน้าห้อง เขายืนนิ่งอยู่ชั่วคร

ใบหน้าฟกช้ำ ร่องรอยบาดแผลเต็มเนื้อตัวไปหมด เรียวแขนที่เคยขาว

เลย หากเขาใจแข็งพอที่จะรั้งเธอไว้...โรคหัวใจของบิด

ขาหลับตาลงท่ามกลางความรู้สึก

งรู้สึกผิด ขณะที่ค่อยๆ ปลดปล่อยค

ู่แบบนั้น กระทั่งว่ามือเล็กๆ ที่ก

างค

าด้วยความเจ็บที่เสียดแทงลึกไปถึงกระดูก โ

ัวก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดในส่วนต่างๆ ของร่าง

เพิ่ง

ครั้นเห็นว่าใครยืนอยู่ข้างๆ ขอบ

ล้ว...” ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านฝ่ามือหนา สิปรางค์รับรู้มันได้จากความเจ็บปวดที่เบาบา

นิดหน่อย หมอใส่เฝือกอ่อนให้อีกไม่กี่วันคงดีขึ้น” เขาบอกตามที่หมอพูด สายตาก็สำรวจเน

่เอ่ยปลอบเธอนั้นสั่นไหว คล

่ะ

ใจอะไรบางอย่าง แต่พอถูกเธอกระตุกมือหนา สุ้มเสียงสั่นเครือข

นซ้ายขณะที่เขาพูด ส่วนมือข้างที่

แบบวันนี้อีก

บอกว่าเขากลัวมากต่างหาก ด้วยสภาพรถที่ลูกน้

หญ่ข้างทาง อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจึงไม่มีใครต้องสูญเ

ะหนักได้ว่าการไม่ประมาทและใช้ชีวิตอย่างมีย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด แต่อย่างไร

ามอบอุ่นทอดผ่านนัยน์ตาแดงก่ำ “เพราะยังไงเฮียก็เช

่างที่เขาพูด ต่อให้วันนี้รถของแม่จะไม่อ

บปรางค์เสมอ” เธอขานด้

ว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่เธอฟื้นแต่กลับไม่เห็นใครมาเ

ูอยู่บ่อยครั้งและหลายครั้งที่เธอทำท่าจะพู

ตาลงเพราะร่างกายกำลังระบมหนัก ส่วนเ

วโมงยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เจ้าสัวยังอาการทรงตัว ไม่ดีขึ้นแต่ก็ไม่แย่ลง กระทั่

เจ้าสัวเถอะครับ ก่อ

ว ทว่ากลับสั่นคลอ

งเจอ ครั้นพอละสายตาจากจอมือถือกลับเป

รหรือเ

.

งไม่เคยทำมาก่อน สิปรางค์เข้าใจว่าเรื่องเมื่อเข้า

่อเช้า...”

ีหน้าเครียดขรึมของชายหนุ่มทำให้สิปรางค์ต

หลบซ่อนกระบอกตาร้อนผ่าวไม่ให

.

่น ฟังดูก็รู้ว่าคนพูดอยู่ในอารมณ์ไหน “หมอบอกว่าเกิดจา

ขึ้น พร้อมทั้งดึงสายน้ำเกลือทิ้งทันทีท

องใจจนทำอะไรไม่ถูก “ไม่

่นั้นมันเล็กนิดเดียวกับเทียบกับความรู้สึกทางใจที่มี

่าปลายเท้าแค่แตะฟื้น

งในอ้อมกอดแกร่ง ใบหน้า

อีกทั้งยังส่งเสียงสะอื้นเจียนขาด

จไม่ให้อ่อนไหวไปกับความสงสาร ทว่าเสียงกรีดร้องที่แทรก

............