บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 1

ากตัวบ้านไม่ขาดสาย นางกำลังร้องไห้กอดบุตรชายไว้แนบอก ร่างกายของเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนผอมแห้งจนแทบ

จากเมืองหลวงมาหลัวถงเพื่อเริ่มชีวิตใหม่ต้องผ่านแนวภูเขาม

ขี้เซาเกินไปแล้วนะ” นางร้องเรีย

กหน้าลงแนบแก้มบุตรชาย อ้อนว

ียกใครสักคนอย่างอาวรณ์ น้ำเสียงนั้นห่วงหาเสียจนชวนให้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าเก

ร์จะเสียใจเอานะ” เสียงทุ้มที่เอ่ยปลอบปร

ใครมาเปิดทีวีเสียงดัง

งเอ๋อร์นอนไม่ได้สติมาเกือบเด

เจ้า” เสียงทุ้มปลอบใจ “เราออกไปข้า

รู้ว่าชายหญิงทั้งสองคนไม่ได้อยู่ในที่แห่งนี้แล้ว เขาขมวดคิ้วอีกครั้ง คิดเอะใจว่าละครสมัยนี้ทำเสียงต่

่วงแขนขาเอาไว้ ในหัวเต็มไปด้วยความสับสน เขาจำได้ว่าตนเองนั่งหาข้อมูลนิยายอยู่ในห้

่าห้องที่เขาใช้อาศัยจะไม่ได้หรูหรา ใหญ่โ

อย่างสงสัย แต่แล้วดวงตาทั้งสองก็ต้องเบิกกว้างเม

ธัมโ

อนยุค แถมทั้งบ้านก็ดูเหมือนจะไม่มีห้อง มันเป็นโถงโล่ง ๆ ไม่มีอะไรเลย เ

เจ็บ

มเจ็บ เมื่อลองหยิกห

แต่ว่าเราอยู่ท

ี้หมิง ก็ค่อย ๆ ฉายขึ้นมาในหัวเหมือนกำลังนั่งดูภาพยนตร์สักเรื่อง แต่มันคงจะเป็นหนังที่ถูกกดเพิ่มความเร็วสักยี่สิบเท่า เพราะความทรงจำมากมายต

ปวดหัว

กแค่ไหนกลับไม่มีผลอะไรเลย ได้แต่ทนกล้ำกลืนฝืนรับความเจ็บปวดนั้นจนแทบจะลงไปนอนดิ้นบนฟูกนอนอี

ายย

แต่บิดาก็มาดึงตัวเขาออกและช่วยให้รอดอย่างหวุดหวิด ทั้งสองคนเกือบเอาชีวิตไม่รอด โชคดีที่สำน

ิ แถมยังต้องมารับรู้เรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อเพิ่มอีก มันทำให้เ

อกมา จางอี้เทาและหลี่อ้ายผู้เป็นพ่อแม่ รีบเดินเข้ามาดูอ

ยงหมิงเอ๋อร์ แต่เหตุใ

ียงลูกร้องเช่นกัน เจ้าไ

ทบ นางหันไปมองลูกชายและพูดต่อ “อี้เทา

อ่ยรับคำ เขาเตรียมตัวผละจากไป แต่ก็ต้อ

ี่เถอะเจ้าค่ะ ข้าจะไปตามท่านหมอผิงเอง” หล

วถงก็ถือล่วมยาเดินเข้ามาในบ้าน หมอผิงตรวจชีพจรเป็นอย่างแรก

มิงไม่เป็นอันใดแล้ว พักผ่อนอีกสักหน่อยคงฟื้นขึ

เจ้าคะ” หลี่อ้ายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดีใจ นา

บปี ข้าจะโกหกเจ้าไ

ยิ่งนัก” หลี่อ้ายเอ่ยและผ

อผิงยืนยันแล้ว พี่ว่าพวกเราออกไปรอข้

สียงที่ไม่ดังมากนัก เขากลัวว่าจ

อเดินจากไป หญิงชราจึงก้มมองถุงที่ว่างเปล่าในมือ เงินก้อนนั้นคือเงินก้อนสุดท้ายของตระกูลจาง การเดินท

ไปกว่าชีวิตของ