ายของเธอก็ยังถูกมัดติดกับเก้าอี้อย

ฟังเสียงหัวเราะดังๆ

..ลดตัว...ไปแตะต้องหล่อน กลิ่นตัวหล่อน...ฉุนกึก!! เขาไม่คิดจะเข้าใก

้ช่วยไหมค

ม การ์ดด้านนอกจึงฝืนคำสั่งห้าม เข

ทางที่ดีนะ พาหล่อนไปกำจัด

คาวๆ บนตัวหล่อนไม่ไหวแล้ว กว่าจะพูดจา

ฉุดขึ้นมาจากพื้น เขายกเก้าอี้จนลอ

สื้อผ้าด้วย กลิ่นเ

งนี้ แต่เมื่อเจ้านายชี้ให้เห็นจึงเพิ่งสังเกต เด็กสาวคนนี้มอมแมมไม่พอ หล

นที่แป้งหอมกำลังปีนหน้าต่าง เขายืนมองนิ่งๆ ไม่คิดจะร้องห้าม...แต่เป็นแป้งหอมเองที่หล่นตุ๊บลงไปกองที่พื้น... หล่อนขาอ่อนยวบ เมื่อเห็นความ

เละเหมือนก

น ก่อนจะถอยหลังและปิ

งที่สุด หากเวลานั้นเธอตัดสินใจกระโดดโดยไม่มองรอบตัวก่อน

ค่สิบนาที ก่อนจะถูกจับกลับไปตัดสินความ แม้จะไม่ผิด แต่

ับอ่างน้ำสุดหรูที่เกิดมาไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเอง “อาบก็อาบวะ เหม็นตั

รือนเก่าบนข้อมือเรียว เธอเหลือเวลาอ

ธอไม่ถูกกำหนดด้วยเวลา หญิงสาวอาบน้ำโดยใช้เวลาห้านาที ไวไปสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง

ันเหมือนราวแขวนเสื้อผ้าผู้หญิงตามร้านขายบนห้างสรรพสินค้าที่แป้งหอมเคยได้แต่ชำเลืองมอง เธอไม่กล้าแม้จะเสนอหน้าเข้าไปชมใกล้ๆ

กลืนฝืนใส่ได้เลย สักชุด เนื้อผ้ามันบาง... มันเปิดมากกว่

ยัง!! หมดเ

ตัวเป็นๆ แป้งหอมกระโจนหลบตรงซอกตู้เธอโผ

ย่างนั้นไปทั้

คว้าชุดตรงหน้ามาสวมลวกๆ ก่อนจะก้มหน้า

ต่ที่หญิงสาวไม่รู้ เธอเหมือนนางกินรีจ