ธออยู่ตรงนั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว ว่าจะไม่สนๆ แต่ฝนดันตกหนัก และถ้าหากเธอเป็นเ

นี้ฝนตกหนักเอาเรื่อง ร่มที่กางมาก็ช่วยอะไรไม่ได้เท่าไหร่ ผมมองเห็

เล็ก เธอตกใจแล้วขวับมามอง... แต่ทว่าเมื่อเห็นหน้าผมเธอ

กมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ก่อนจะเสสา

ป๋าเดินทางใบใหญ่ซึ่งวางอยู่ใกล้ๆ ก่อนที่คน

มีที่ไป... ไม่งั้นคงไม่นั่งอยู่ตรงนี้ แต่ที่ถามก็เพราะอยากจะรู้ว่าเธอคิดอะไรที่มั

กนี่ทำให้เรียวคิ้วของผมขมวดมุ่นทันที ผมมองตามเรียวนิ้วเล็กๆ ที่ชี้ไปในผืนน

กล้ร่างบางจนกระทั่งสามารถแตะมือลงบนราวกั้นได้

คำถามซื่อๆ นั่นทำให้มุม

วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

ี่... เวลาที่

มอธิบายในสิ่งที่ตัวเองคิด ยิ่งฝนตกหนั

ยิ่งเห็นเธอแน่วแน่แบบนี้ผมก็ยิ่งสงสัยเหลือเกินว่าเธอไป

่อเย็นใช่มั้ยคะ” เธอถาม...

ด ยามนี้ผมรู้คำตอบแล้ว... คำตอบของคำถามที่ว่าทำไมเธอถึงดูเสียใจนักตอนที่ถูกผมช่วย

ล็กๆ ที่กำราวกั้นอย่างสั่นระริก ใบหน้าหวานดูซีดเซียวหลังจากที่ต้องอย

ตอนที่มองเธอจากบนห้องก็ลังเลห้าสิบห้าสิบว่าจะช่วยหรือไม่ช่ว

าเข้าไปคว้าเอวของคนตรงหน้าทันที เพราะจู่ๆ เ

างช้อนข้อพับขาเธอเพื่อให้หลุดออกจากราวกั้น ยามนี้รินอยู่ในอ้อมแขนของผม... ดว

บามาก เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้... แต่เรี่ยวแรงที่ม

ข้างหนึ่งของคนในอ้อมแขนก็เอื้

จบประโยคที่เบาราวเสียงกระซิบ คนตัวเล็กก็ทิ้งตัวใส่ผม

ใหญ่แล้วส่ายศีรษะให้กับตัวเองเล็กน้อย แดก

rin’s

ัวเองอยู่ที่ไหน... แถมร่างกายยังรู้สึกไม่มีแรงเหมือนคนเป็นไข้อี

เถอะ ตอนนี้ฉ

มันเป็นห้องนอนที่ดูรู้ทันทีเลยว่าเจ้าของห้องเป็นผู

าไว้อีกแล้วใช่มั้ย...

กึ

เรียนเหมือนเมื่อวาน แน่นอนว่าวินาทีแรกฉันตกใจมาก แต่ฉันพยายามคิดในแง่ดี... เมื่อคืนนี้ฉ

รทัศน์จอใหญ่มาก แถมเครื่องเสียงยังอลังการอีกต่างหาก ตอนแรกฉันคิดว่าไม่มีใครอย

านอนอยู่น

กระจกตัวเล็กก็ยังมีพวกห่อขนม ขวดเหล้า และขวดโซดาวางเ

ัวใหญ่ที่ยังนอนหลับสนิทอยู่บนโซฟา จะว่าไปแล้วฉันไม่เห็นใครอื่นอยู่ที่นี่

่มขยับตัว วินาทีแรกที่เขาลืมตาแล้วเห็นฉัน... เรียวคิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นเข้า

แน่ใจว่าตัวเองควรเริ่มจากตรงไหนดี แถมยังไม่ทันที่ฉันจะได้

่าฉันพูดอะไรผ

เอ่ยขัดขึ้นอย่างรัวเร็ว จนฉันต้องเ

ช็อกโลก อะไรอ่ะ... ทำไมพี่เขาต้องทำหน้าตกใจขน

ับความรู้สึกร้อนผ่าวที่ข้างแก้ม ได้ยินดังนั้นคนตัวโตก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับโล่