ขาถามกลับจนฉันได้แต่กระพริบตาปริบๆ อย่างงุน

่อนที่คนตรงหน้าจะยกมือขึ้นโบกเล็กน้อย แล

ลุมอยู่สักพัก ดูเหมือนว่าพี่เขาจะยังง่วงอยู่ก็เลยนั่งมองฉันแบบมึนๆ น่ะ ส่วนฉันก

หมะ

หลังมือมาแนบที่หน้าผากฉัน การกระทำนั้นทำให้ฉันตก

งบนผิวโซฟาเป็นเชิงสั่งให้ฉันขึ้นไปนั่งด้านบนกับเขา ดังนั้นฉันจึงต้องทำตาม

ดูจริงจังมากขึ้น ฉันจึงช้อนสายตาขึ้นสบกับคนตัว

าริน” ฉันเอ่ยทั้งท

ขาไปใหญ่ พี่เขาโตกว่าฉันมาก... คงจะคิดว่าฉันเป็นพวกเด็กมีปัญหาสินะ แต่จ

. พ่อแม่เราจะเป็นห่วง” คนตรงหน้าเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และฉันก

น้ำใสหยดแรกไหลอาบแก้ม ฉันพูดจริงนะ... นั่นไม่ใช่การประชดเลย ทุกคนในบ้านนั้นทำ

กเขาใช้มือช้อนปลายคางขึ้น ฉันมองคนตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัว น้ำตาเริ่

ื่นความช่วยเหลือมาให้ฉัน นั่นจึงทำให้ฉันเริ่มร

ังจึงนิ่งไป ฉันรู้ว่านี่มันแย่ ฉันรู้ว่าฉันอาจจะขอมากไป แต่ฉันกำลังให้โอกาสตัวเองอยู่ ถ้าเขาอนุญาตฉันก็จะรีบไปห

หน้าเอ่ยหลังจากที่เงียบไป หรือว่า... เขากำลังคิดเ

ย่างลังเล ก่อนจะถูกคนตัวโ

ร่ก็บอกพี่” นี่ฉัน... กำลังฝันอยู่รึเปล่านะ คนใจดีแบบนี้มีจริงๆ หรอ ฉันได้แต่คิ

ที่ฉันสงสัย ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเลื่อ

จบร่างสูงก็เดินหายเข้าไปในห้องที่ฉันเพิ่งออกมา จะ

ายวั

ึกแย่ที่มีก็ยังไม่เปลี่ยน รู้มั้ยว่าที่ผ่านมาฉันเอาแต่นอนแหละ... มันเป็นครั้งแรกที่ฉันนอนหลับได้สนิทหลังจ

อจริงว่า ‘อัคคี’ ฉันรวบรวบความก

ปด้านนอก เขาชื่อ ‘คิมหันต์’ เป็นเพื่อนสนิทของพี่คี มาดื่มเหล้าที่นี่เกือบ

อมกับฉีกยิ้มเล็กน้อย ที่จริงฉันคุยกับพี่คิมบ่อ

ถามขึ้นหลังจากที่หันมามอง มันเป็นเพราะตอนแรกเ

กเรียนของตัวเองที่ไม่ได้ใส่มาหลายวัน ฉันอยากเรียนให้จบนะ.

เขาตบพื้นที่ว่างบนเบาะโซฟาข้างๆ ตัวเองเป็นเชิงสั่งให้ฉันไปนั่งตรงนั้น ก่อนจ

ไม่รอให้พี่คีต้องบอกซ้ำ พี่คีน่

นเอ่ยขึ้นหลังจากที่ตักอาหารเข้าปากได้สอง

้วขำไม่หยุดเลย อะไรอ่ะ... พี่คีมีอะไรน่าขำหรอ ฉันคิดและไ

คีหันมาถามฉันที่

แกรกๆ หรือว่า... ฉันจะถามตรงเกินไปนะ คิดไปคิ

ำถามของฉันก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ได้ยิน

่ที่นี่ก็เห็นพวกพี่เขาดื่มกันทุกวันเลย ฉันเคยได้ยินเขาบอกกันว่าพ

้นอีกเพราะไม่ชอบให้บรรยากาศมันเงียบ แต่สิ่งที่ได้กลับมามันคือความเงียบที่มาก

รู้” ฉันเอ่ยต่อพร้อมกับยิ้มแหยๆ ก่อนจะตักข้าวใส่ปา

อบว่าอะไร” เป็นพี่คิมที่เอ่ยขึ้น เขาฉ