งคิมหันต์ฟังดูงุน

งียบ ก่อนที่มันจะเอ่ยกลับมาด้ว

ออกไปกับมึ

ูทันที แต่ก็ยังมิวายได้ยินเสียงของไอ

็กนั่นขนาดนี้ คิดในแง่ดีคนที่ผมเห็นอาจไม่ใช่ดาริน หรือไม่ถ้านั่นเป็นเธอจริงๆ ก็อาจจะยังกลับไ

เรียนที่นั่งอยู่บนชิงช้าในสนามเด็กเล่น ผมขับเข้าไปจอดข้างทางทันทีจนสามารถเห็นเธอได้ถนัด... เป็นดารินจริงๆ

้าของชื่อจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนั

ถามเสียงดุ มันไม่ใช่เพร

กับก้มหน้ามองพื้น ได้ยินดังนั้นผมก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่า

ถามแล้วคนตัวเล็กก็พ

้องมีคนมาตามหาเธอที่โรงเรียน มันเป็น

้พูดคุยและปรับความเข้าใจในเรื่องอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เธอหนีออกมาแบบนี้ ผ

ครอบครัวเป็นสิ่

อาจเปลี่ยนใจ แต่แล้วก็ไม่... ดารินส่ายหน

นกำลังจะเรียนจบ” เธอเอ่ยเสียงเครือและเอาแต่ก้มมอง

นปุ๊บก็พับผ้าห่มจัดที่นอนจนเรียบกริบ ทานอาหารเสร็จเธอก็ไม่เคยแช่จานทิ้งไว้แต่ลงมือล้างเลยทุกครั้ง ผมยังไม่เคยได้ยินเธอสบถหรือพูด

ย่อตัวลงคุกเข้าข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ บางทีถ้ามันเป็นแค่การน้อยใจหร

อเจออาจจะหนักหนาเกินไปสำหรับวุฒิภ

าเอ่ยกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาของเธอมันเหมื

ยังไงเราค่อยตัดสินใจอีกที” ผมว่าพร้อมกับขยับลุ

ังเกตแววตาของเธอ... ผมอยากจะแน่ใจ

างหายไป เราสองคนเดินไปที่รถโดยไม่มีการพูดคุยอะไรกันอีก แต่

และเป็นกังวลเรื่อ

rin’s

ยวันผ

บอกว่าจะจัดการเรื่องให้ฉันทุกอย่าง โชคดีที่ก่อนออกจากบ้านฉันได้คิดอย่างรอบคอบพอสมควรถึงได้เอาเอกสารสำคัญต่างๆ ของตัวเองติ

ที่ฉันตัดสินใจบอกเขาเรื่องจะหางานทำไป เขาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะกระจกตัวเล็กตรง

่ากลัวชะ

เสียงแผ่ว ไม่กล้าแม้แต่จะช้อนสายตาขึ้นสบ

ันเอ่ยต่อเป็นการสำทับ พี่คีควรจะดีใจสิที่ฉันย้

ของฉันกระตุกวูบ ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าทำไม... แต

นแทบจะกลายเป็นเสียงงึมงำ สายตาได้แต่จดจ้องปลายเท้าของตัวเองอย่างไม่ร

ระโยคทิ้งท้ายที่เขาเอ่ยไว้

่นคนเดียว พี่คี... โกรธฉันรึเปล่านะ แล้ว

ระโยคที่ดังขึ้นราวกับต

่มันเสียงพี่คิมนี่

ตูห้องครัวราวกับว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว เราสบตากันก่อนที่พี่คิมหั

าตรงกับใจฉันเป๊ะ ฉันรู้ว่าพี่คีเป็นห่วงฉัน... แต่บา

หร่” ฉันเอ่ยกับพี่คิมที่ทำหน้าเหมือนจะ

ยขึ้นก่อนจะคีบน้ำแข็งใส่แก้วเปล

ี่มองพี่คิมชงเหล้า เขาบอกว่าเคย...