รีถามเมื่อฝรั่งสอง

น” อ้อยตอบแล้ว

ณทั้งคู่จะมีอะไรผูกพันกัน” อ้อยคิดในใจและรู้สึกประหลาดกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอมีค

ต เธอได้แต่ภาวนาในใจหลังแม่จักรยานล้มว่าอย่าให้มีเหตุการณ์เลือดตกยางออกครั้งที่สองตามมาเ

สามครั้งด้วยความรู้สึกพิเศษจะสร้างความเปลี่ยนแปลงหรือมีผลกระทบกับชีวิตเสมอและค

ี้มือไปที่รถสีเงินคันงาม

ังคงตกอยู่ในห้วง

่นรถสป๊อ

ต ไม่ใช

่องเลยนะพ่อ” เธอหั

” ชาตรีอธิบายให้ลูกเข้าใจ เขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้แต

่อด้วยเสียงที่สั่นเครือเธอเองก็รู้ว่าพ่อไม่ได้เลวร้ายคดโกง พ

หนู พ่อจะเลิก

ี่ยวนิ้วก้อยกับลูกสาว

่ด้วยกันนะพ่อ เราเปิดร้านขายขนมไข่นก

ไปต่อจากนี้ชีวิตของเขาจะสดใสสักทีซึ่งมันจริงที่สุดชีวิตของชาตรีจะ

ลูเซียโน่กำลังงอแง

ัวเลขาคนใหม่ไง

เซียโน่ถามถึงเลขาหน้าจิ้มลิ

รอก” เจนีซตอบหลานชายทำไมเธอจะไม่รู้ว่าพ่อตัวดีมีอะไรกับเลขาหน้าห้อง พูดให้ง่ายๆ คือ ไม่มีผู้ห

” ลูเซียโน่เข

ขาผมแล้วทำไมถึงทำงา

ก็ติดต่อกันได้มั้

งไปดูตัวทำยังกั

ั่ง” เจนีซตัดจบกา

้ใครใหญ่” ลูเซียโน่แกล้งทำท่

าร์ดลุกขึ้นยืนแล้วคว

หญิง” ลูเซียโน่เ

้รีบ” เจนีซรีบปรามเมื่อเจ้า

เด็กผู้หญิงวิ่งมาตัดหน้าดีนะผมเบรกทันไม่งั้นยัย

ับเร็วไง” เ

นมีไว้ให้รถวิ่ง

เลยนะ” ลูเซียโน่

โอนาร์ดกล่าวยิ้มๆ แ

ะซื่อสัตย์กับย่ามาตลอดสามสิบกว่าปีส่วนคุณย่าก็เทิดทูนและให้เกียรติคุณปู่เสมอยามอยู่นอกบ้านคุณย่าจะเป็นหญิงสาวนิ่งๆ เดินตามคุณปู่ต้อยๆ แต่เมื่ออยู่ใ

บวิ่งมาตลอดทาง เธอโทรนัดหนูอ้อ

กทายทั้งคู่ ส่วนชายหนุ่มอีกคนกำลังคุยโทร

่เก่ามันขาดเป็นรูโบ๋แล้วส่วนเงินที่เหลือหนูเก็บไว

กจ้ะ” เ

ี่ยเฉยมาก” ลูเซียโน่

ไรมานั่น” เจนีซ

ล์ค่ะแต่

ู่ๆ ลูเซียโน่

ก้า” เลโ

่ตัดหน้ารถผม” ลูเซีย

อโทษค่ะ” อ้อยยกมื

ถทำไมจะเอาเงินค่าเสียหายใช่ไ

ำเหรียญสิบตกแล้วมันกลิ้

งกับวิ่งตัดหน้ารถ

อให้เหรียญยี่สิบห้าสตางค์หนูก็จะวิ่งไปเ

ูก้า หนูอ้อยเดี๋ยวค่อยมารับอ

้วยความคิดตัวเอง” เจนีซพูดเสียงเขียวแต่มันก

ับคุณย่า ใค

ย่าไปตัดสินใคร ทุกคนเขาไม่ได้มีเงิน

งๆ อย่าไปดุแกเลย” เลโอนาร์ดล

อโทษจากใจจริง” เจนีซสั

่เรียกพนักงานเสิร์ฟ อ้อยเ

ยใจจริงๆ” ลูเซียโน่กล่าวแล้วจ้

สียเวลา” อ้อยตอบแล้วยิ้มให้ชายหนุ่ม

ในลิ้นชักล่ะ” เจนีซเป็นคนช่างสังเกตและช่

่อยากเสียค่าบัตรรายปี”

้งสงสารทั้งเอ็นดู แม่หนูน้อย

รู้สึกที่ต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อวิ่งไปคว้าเศษเงินมันจะรู้สึกยังไงคนเราต้องอับจนหนทางแค่ไหนถึงยอมทำอะไรได้ขนาดนั้นแ