ระกู

รับ” แม่ทัพหนุ่มถามด้วยความไม่เข้าใจ เพราะเปิดป

เอ่ยบอกผู้เป็นบุตรชายก่อนจะหัน

ับตน หากแต่เขาก็พอรับรู้ถึงบรรยากาศกราดเกรี้ยว

ยมีสตรีที่เขารังเกียจยิ่งกว่าสิ่งใดคอยรินน้ำชาให้ด้วย หลี่เหวินหลางไม่สนใจ เข

ไหน

างตอบรับอย่างตรงไปตรงมา ไม่นึกกลัวสาย

ารดาพูดออกมาแม่ทัพหนุ่มก็เข้าใจอะไร ๆ ได้ หลี่เหวินหลางหันหน

าง ก็รีบก้มหน้าหลบสายตาลงโดยไว ความสามารถด้านการแสดงในโลกเดิมถ

เจ้าเอง” เหลียนฮวาหันไปตอบบุตรสาวบุญธรรม

ตาเช่นนั้นเลยพ่อตัวดี เป

มเสียนะขอรับ” เห็นมารดาพูดด้วยคว

้วเช่นใดถึงจะเรียกว่าเสื่อมเสีย เจ้าลองบอกแม่มาสิ คิดบ้างหรือไม่ ว่าถ้าคนภายนอกรู้เข้า จวนของเราจ

องนาง ข้าและนางมิได้ทำอันใดเกินเลยเลยนะขอ

ายป่วย เจ้าก็พานางมา ก่อนหน้านี้เจ้าก็ไปเยี่ยมห

กนางไยข้าต้อ

ตรชายเถียงตนก็ไม่พอใจมาก นาง

นอันใด” ไป๋ฟางเซียนร้องห้าม ก่อนพูดเสียงเบาในประโยคสุดท

ว สองมือกำเข้าหากันแน่น ยิ่งเห็นนางมองมาด

ง เรียกสายตาไม่พอใจทั้งบิดาและมารดา แต่

ี้” ไป๋ฟางเซียนบีบน้ำตาก่อนจะพูดออกมา ทำให้เวลาเ

่งจิ่วมาหยามข้า ต่อว่าข้าต่อหน้านาง ข้ารู้ว่าท

ควบคุมตนเองไม่ให้กระโจนไป

งจิ่ว แต่ขอเวลาข้าสักนิด เราเพิ่งแต่งงานกันได้เพียงแค่เดือนเดียวเอง

มือบางปาดน้ำตาออกจากใบหน้างาม พยายามอดกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ สายตาหวานเศร้าสร้อยจน

ยถามบุตรชายเมื่อเห็นว่าเขากำลั

เรื่องที่นางพูดหาใช่เรื่องจริง นา

าต้องคุยกัน

ต่

ุขจวนดังขึ้น แม่ทัพหนุ่มจึงต้องจำใจนั

ย ตั้งแต่ฟื้นมานางก็เปลี่ยนไป สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือความร้ายกาจของนาง ทั้ง

้เขาถูกบุพการีต่อว่า