าอยู่ อบเชยจะรีบหนี หล่อนแอบมองเขา เขารู้ แต่หากปล่อยให้ห

อบเชย จะไม่มีวัน

อบเชยที่ติดอยู่บนเนื้อผ้า และพยายามทำใจให้สงบตอนที่ทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ตั

ที่จะมองไปรอบตัว เขากลัวว่าความโกรธของ

ล่ “คุณรู้

างตอบ ก่อนจะรี

ผมคิดว่าเธอ

กรรจ์ดังขึ้นรอบตัว ดีแลนปรือตาขึ้น เขามองห

ม บ

างอะไรกับเศษผ้า แถมตอนนี้...อบเชยกำลังเต้น ลีลาของหล่อนดีแลนได้แต่อ้าปากค้าง ดีแลนไม่เคยรู้ อบเชยมีพื้นฐานเรื่องการเต้น หล่อนไปเรียนมาจากไหน

เต้นท่าทางแบบน

จนน้ำสีอำพันไม่เหลือติดที่ก้นแก้ว เขาคว้าขวดบรั่นดีมารินเครื่องดื่มให้ตนเองอีกครั้ง สลับกั

ดมือ น้ำสีอำพันไหลเปีย

ะไร นับตั้งแต่ดีแลนก้าวเข้ามาในสกายล์ฮอลล์คลับแห่งนี้ อดัมลืมไปเลยว่าครั้งหนึ่งผู้ชายคนนี้คล้ายกับหุ่นยนต์ ดีแลนแทบไร้ความรู้สึก สีหน้าหนึ่

ริกร ชายผู้นั่นโน้มตัวฟังเสียง

ปฏิเสธไม่ลง เพราะจำนวนธนบัตรเหล่านั้น ต่อให้เขาทำงานทั้งเดือนก็ไม่มีวันได้มากเท่านี้ กับ

ท่าทางของดีแลนเหมือนคนสติหลุด เพียงแต่เข

นใจของเธอลดทอนลง หญิงสาวพยายามทำหน้าที่ตนเองให้ดีที่สุด เมื่อเธอทำงานหาเงินสุจริต แม้จะน่าอายไปสักนิด ก

งเพลงก็ดังอื้ออึ้งจนหูแทบดั

ดูแคลนมากแค่ไหน เธอมีความอดทน และต้องพยายามทนให้ได้ แต่เพียงเพราะได้พบเจอกับเขา สายตาของเขากรี