รักไม่ได้ร้าย

ะภาพฝันซ้ำ ๆ ที่เขาไม่อาจลบเลือนไปจากใจ เม็ดเหงื่อซึมออกมาทั่วกรอบหน้าอันหล่อเหลา เขาหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะค่อย

ีที่

กของโถงคอนโดไม่วางตา เขากำลังรอใครบางคน เพียงไม่นานร่างระหงของหญิงสาวซึ่

ี่จะมาช่วยออกแบบห้องเสื้อที่พวกเธอกำลังก่อตั้งขึ้นในเร็ววันนี้ และกำลังจะ

ยากจะไปส่งคู่หมั้นสาวด้วยตัวเอง แม้เธอจะปฏิเสธ อีกทั้งยังยืนกรานว

มลดา มือแกร่งเอื้อมไปจับมือบาง แล้วจ

งไปส่งเมเลย เมบอก

า ตอนนี้ภีมมีงานค่อนข้างเยอะ

ไรค่ะพี่

นเบา ๆ เมื่อทำแว่น

มซ่ามเขาเข้าใจ ร่างสูงค่อย ๆ ก้

ทรุดตัวลงมาอย่างช้า ๆ สองแขนแกร่งรับร่างไร้สติไว้ในอ้อมแขน เลือดสีแดงฉานค่อย ๆ ไหลออกมาจากร่างระหง หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบ และบีบรัดตัวอย่างรุนแรง

รงพ

่เพิ่งจะออกจากห้องผ่าตัด ภีมขบกำ

นขา ไม่ได้โดนอวัยวะสำคัญ พี่ภีมไม่ต้องกัง

ดาที่ยังนอนหลับใหลด้วยดวงตาแดงก่ำ เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนู

ึ้นมาน้องคงอยากเจอพี่เป็

้เรียบร้อย สัญญาว่าไปไม่

ลับตา ก่อนจะหันไปมองน้องสาวต่าง

กใจ และเป็นห่วงเมลดามาก จู่ ๆ เมลดาก็ไม่มาตามนัด แถมยังติดต่อไม่ได้ พอทราบข่าวอีกที เมลดาก็ได้รับบาดเจ็บอย่างที่เห็น ทั้งสามอยู่เป็น

การของคนเจ็บทันทีที่เห็นหน้าลูกชาย

บหนึ่งแต่ก็หลับต่อเพราะฤทธิ์ยา แม่อย่าร้

ึกสงสารเมลดาจับใจ นางไม่อยากจะเชื่อว่าเมลดาจะถูกยิง เมลดาไม่ได้มีศัตรูที่ไหน ตอนนี้น

ต้องไม่ใช่เรื่องปกติ บางครั้งอาจจะเกิดจากการยิงผิดตัวก็ได้นะคะ ค

ยให้ถึงที่สุด พี่สัญญา” เพียงแค

ริ่มสงสัย เพราะตั้งแต่นางเข้า

ี้อยู่ครับแม่” ภูบดีเอ่ยตอบ

้าของอ

างมาก ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยสดใส กลับซีดเซียวไร้สีเลือด เธอรู้สึกคอ

อ๊

ทั้งสามที่กำลังเฝ้าเธออยู่ตางก

ทั้งสามเอ่ยถามออ

น นี่อยู่ด้วย

ามาสวมกอด พร้อมลูบเนื้อลูบตัวด้วยความ

สนิทมาอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้า เธออยู่กับเพื่อน ๆ ไปพักให

ายหน้า ตั้งแต่เมื่อวานทุกคนก็ไม่เห็นภีมเช่นกัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า

่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา ภูบดีซึ่งทำหน้าที่แพทย์ฝึก

ี่

ม เจ็บแผลรึเปล่า” คุ

ี่ภูคะ พี่ภีมล่ะ เมยั

นี้ในใจของเขาเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง แต่เขายังฝืนยิ้ม ก่อนจ

คยรู้มาก่อนเลยว่าภีมมีธุระด่วนต้องเดินทาง แต่เขาต้องเดินทา

ยอะ ๆ นะ จะ

าบไหมคะว่าพี่ภีม

งไม่ทร

บอกไว้เหรอคะ?” คนเจ็บเอ่ยถาม

่อยู่ดูแลไม่ได้ แต่เมไม่ต้องเสียใจนะ พี่และทุกคน

งเธอได้ลงคอ ภูบดีเฝ้าเช็ดน้ำตาให้คนเจ็บ กระทั่งถึงเวลาที่เขาต้องออ

งภีมในครั้งนี้ มันไม่ควรเกิดขึ้น มันต้องมีอะไรเกิดขึ

้วยซ้ำว่าเธอถูกยิงได้รับบาดเจ็บ แถมยังกำชับครอบครัวโดเรนสันทุกคนให้ปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ซึ่งทุกคนก็เห็น

ขาเกือบทุกวันแต่ก็ยังติดต่อไม่ได้เหมือนเดิม ถามครอบครัวโดเรนสันก็ได้คำตอบเดียวกันคือเขาน่าจะยุ่งกับการช่

งนอก แล้วจะไม่กลับมาอีกอย่างที่เขาเคยบอก แค่คิดเมลดาก็รู้สึกปวดหนึบในหัวใจ ร่างบางค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้บนที่นอน มือบางที่กำลังจับโทรศัพท์มือถืออยู่ค่อย ๆ ปล่อยมันลงไปอย่างหมดเรี่ยวแรง สองมือกอดเข่าทั้งสองข้างไว้ น้ำตายังไหลอาบสองแก้ม เสียงสะอึกสะอื้นเริ่มดังขึ้น หากใครได้

้าใจว่าทำไมเขาถึงทิ้งเธอไปได้ลงคอในสภาพแบบนั้น แต่ในเมื่อคำถามมันไร้คำตอบ เธอจึงไม่อยากถามอีก ช