รือเปล่าครับ” คุณ

ากที่แสดง

ุดหงิดนักนะ อารมณ์คุกรุ่นที่สุมอยู่ภา

์ยังพูดไม่เข้าหูฉันอีกละก็

่าจะโต้แย้งยังไงในเมื่อการกระท

้มั้ยคะ ว่าทำไมถึงท

แต่ผมแค่ไม่อ

ดขึ้นแทบจะในทันที สีหน้าข

ุณแซ้งค์ช่างกำกวม และแฝงไปด้วยนัยบางอย่าง

ยากจะฆ่าฉันขึ้นมางั้นเหรอ?” เ

าด้วยคำพูดที่หนักแน่น ดวงตาคมคู่นั้นฉายแววจริงจังอย่า

กไป พออยู่ไกลจากฉันแล้วมือหนาที่เคยยกข

ื้อผ้าที่สวมใส่ จะมีก็แต่กลิ่นแอลกอฮอล์จาง

รับกลิ่นได้มากกว่าค

ลือกที่จะขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักเพื่อรอคุยกับเขา

นำมาใส่ไว้ให้ตลอด เขาเป็นบอดี้การ์ดที่คอยดูแลและใส่ใ

์ดคนดีของฉันได้หายเข

ึกพิเศษ

พิเศษ:

มไปเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบกระปุกยาออกมา แล้วโยน

องโรคประหลาดนี้ให้ทุเลาลง ซานกับซ

่ง เพื่อรอให้อาการเริ่มดีขึ้น และไม่

ใช้ของแบบนี้อีก และไม่คิดด้วยว่าพออยู่ใกล้คุ

อารมณ์ได้ดีกว่านี้ หรืออาจจะเป็นเพราะมันไม่ได้กำเริบม

ยยังมีชีวิตอยู่ป่านนี้เราคงได้สร้างครอบครัวด้วยกันแล้ว การที่เธอจากไป

จึงมีเพียงแค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเท่านั้น เมื่อได้

่านั้นต่างยอมร

้วสวมใส่แมสก์ ก่อนจะเดินออกมาจากห้อ

่ผู้หญิงธรรมดาเหมือนอย่างที่เคยพบเจอ ยิ่งบอดี้การ์ดคนนั้นของเธอ ยิ่งท

ก็พากันหอบเหล้าที่ผมสั่งมากลับบ้านโดยไม่บอกกล่าว แบบนี้ม

ึกพิเศษ

กพิเศษ

้งค์จะโผล่มา หนำซ้ำร่างสูงยังถือวิสา

รก็ได้ตามใจต้องการ แล้วที่สำคัญมันไม่ใช่ควา

งสูงเดินย่างกายเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝ

ด้ขยับเอื้อนเอ่ยในสิ่งที่ฉ

องนี้ไป

งจากใช้สมองครุ่นคิดครู่หนึ่ง คำพูดของเขาก็

คมคู่นั้นมองจ้องมาที่ฉัน ราวกับจะไล่ต้อ

นดื่ม” โกหกหน้าตาย ทั้งที่บางส่วนม