ตัวบ้าน ผู้ที่ถูกเรียกหาก็ได้ชะเง้อคอมอ

ใจหรือยังไง” น้ำเสียงของผู้หญิงวัยสามสิบต้น ๆ กล่าว

เลี่ยกับตน ก่อนจะเอาหลังมือมาขยี้ตาท

ะถอยหลังห่างออกมา และมองไปยังบ้านเก่า ๆ ชั้นเดียว เธอจำได้ว่าอย

ผมห้ามน้องก็ไม่ยอมฟัง จนเขาตามมาถึงที่บ้าน” น้ำ

องโสธิยา ทำให้เธออยากจะเขกกะโหลกเ

่ยปากถามผู้ที่มาใหม่ ด้วยความไม่ไว้วางใจ

งหน้าอย่างลืมตัว ถึงแม้ว่าหล่อนจะเป็นมารดาของเธอ จริง ๆ แต่ใครจะไปเช

พราะหล่อน ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า ยิ่งตามข่า

วันก่อน เพิ่งจะมีขโมยขึ้นบ้านจนไปฆ่าเจ้าของบ้านเสียชีวิต หวังว่าคุณพอจะเข้

ทธศักราชที่เท่าไหร่ค่า” โสธิยาเธอไม่อยากจะขอร้องอ้อนวอนคนต

กประหลาด” เด็กชายเงยหน้าบอกมารดาของเด็กสาว โดยที่เขาจับมือหล่อ

มสิบเจ็ดค่า” เมื่อหล่อนตอบเพียงแค่นั้น หญิงสาวตาโตเ

ด้แต่เดินวนไปวนมาอยู่แถวนั้น ก่อนเจ้าตัวจะรีบสาวเท้าออก

้เดียงสาเงยหน้ามองหญิงสาวปริศนาตรงหน้า

ันไม่ใช่เรื่องของเรา” เด็กหนุ่มว

ยเขากล่าว เธอเป็นใครมาจากไหนให้เด็ก ๆ ไว้ใจ และเธอเป็นใคร มาจากไหนท

ดื่มน้ำดื่มท่าเสียก่อน” โสรดาได้แต่ถอนหายใ

กางเกงธรรมดา น้ำตาคลออยู่ที่เบ้าตาทั้งสองข้าง หญิงส

้าน” โสธิยาพนมมือขึ้นมาวางที่หน้าอก พร้อมกับก้มศีรษะเพียงเ

าด้วยความไม่พอใจ ทั้งที่หญิงแปลกหน

าน้องไปเล่นที่สวนไป ห้ามกลับค่ำ ห้ามไปไหนกับ คนแปลกหน้าอีก และห้ามไปไหนไกล” หล

งไม่เต็มใจ ก่อนจะจูงมือเด็กสาว

หญิงสาวกล่าวถามด้วยความสงสัยเพราะหล่อนไม่เห็นหน้าเขาตั้งแต่

่อนกล่าวพลาง ก่อนจะวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะไม้ขนาด

่าพลางมองชุดที่ตัวเองสวมใส่ “คุณไม่ต้องกลัวนะคะ หนูมาดีเดี๋ยวห

ได้ค่ะ ส่วนเสื้อผ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยค่า เดี๋ยวฉันจัดเ