ื่อ

คม

“เลี้ยงข้าวผม

“หิวจริงหรือว

“ไม

ดูสภาพผมซิว่ามัน

“ก็ยังไม่ตายน

หล่านั้น มันทำให้ผมรู้สึกอึ้งกับเขาคนนี้จริง ๆ ก็ทั้งที่พอเข้าใจแหละว่ามีลักษณะนิสั

กสวรรค์หรือไง ที่จะรักษาตัวเองให้หายได้

“ผมชื่อไฟฟ้

อไรก็ช่างเหอะ เลิกก

ห็นดูเครียด ๆ ไงเลย

ต่เห็นว่าวันนี้คุณช่วยผมไว้หรอก

“

เป็นฝ่ายยอมแพ้ แล้วเดินนำหน้ามา นั่นจึงทำให้นายไฟฟ

มี” เดินมาสักพักเข

สั้น ๆ บ่งบอกว่าผ

ากผมบอกว่าขอเป็นเพื่

นี้” ผมพูดแซวพร้อมกันหันไปมองหน้

ีเพื่อนแบบผมมั

้วน่าจ

มเพิ่งจะช่วยคุณมาแท้ ๆ นะพู

พื่อนน้อยอยู่แล้ว มีเพื่อนแบบ

พูดขึ้นด้วยน้ำเสี

มจึงพยัก

าคือคนดีและคงเก่งคนหนึ่งเลยล่ะ สังเกตจากชุดฟอร์มทำงานที่เขาส่งมาให้ผมเห็นบ่อย ๆ ยิ่งวันนี้ที่เราสองคนเจอกันโดยบังเอิญ ในสภาพของผมที่แสน

ยนห้ามยกเลิกคำตอบรับ” เขาพูดขึ้นและช

ใช่คนกล

ิ้วก้อยมาตรงหน้าของผม ก็ไม่ร

บบเด็ก ๆ อย่างว่าง่าย และผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า

เหรอ?” เขาถามขึ้นในขณะที่เราสองค

พแบบนี้ผมคงให้ที่บ้านเห็นไม่ได้ แม่ผมยิ่งเป็น

ปไหนล่ะเด

หอ

ี้เดี๋ยวผมจะกลับไปเอ

ม ระ

ด้แต่อ้าปากค้างก่อนจะยิ้มแล้วส่ายหัวเบา ๆ กับท่าทีของเขาที่มันร้อนรน ไม่ถึ

เขาถามเมื่อรถจอดนิ่ง

้ ผมไปล่ะ” ผมบอกเขาพร้อมกับปลดเข็มขัด

ม่ไหวหรอก ผมเ

! เดี๋

ยังไงก็ไม่ฟัง ไม่ได้สนใจคำพูดผมเลยสักนิด สุดท้ายเขาก็ดื้อรั้นขึ้