ฟฟ

ักพัก บางอย่างก็แว้บเข้ามาในหัว นั่นจึงทำ

ักพัก แต่ก็ไม่ยักจะมาเปิดประตูให้ ผมเลยตั้ง

เขาถามผม สภาพหัวเปียกชุ่ม ค

เขาที่ยืนจับประตูอยู่ตรงหน้า

คัญ?” เ

ยิ้มกริ่มแค่นเ

ผมมี” ไอ้หน้าขาวนี่แม่งจริง ๆ เลย ท

ช่ไหม?” ย้อนถามประโยคใหม่เผื

ก็อยากจะคว่ำกะบาลไปสักป้าบ ได

้องโชว์โง่ด้วยเล่า” แต่ฟิวขาดครับทนไม่ไหว หัวร

บหัวผมครับ มันกล้านักผมแค่คิดเองนะ แต่ไอ้หน้าขาว

นี

ื่นไม่คิดสักนิด ประสาทกล

าห่าเหวอะไรก็ได้ที่ติ

รจะเสียหน้า ไม่พอแถมยังหน้าชาเล็กน้อยด้วยตอนนี้ แบ

ยว่างั้น?” เขาพูดขึ้นซึ่งสีหน้าตอนนี้เรียบตึงยิ่

ั้นหรอกน่า..

ูกที่ตกลงเป็น

ะบอกเลย...เร็วดิ

ม่ถึงห้านาที เริ่

ราะสุดแล้วปกติคำว่าผมเคยพูดซะที่ไหนล่ะกับเพื่อนอ

าแล้วนะ”

้าโดยไม่พูดอะไร ซึ่งผมก็เข้า

ยนใจผมคงอดเข้าใกล้พอดี...นี่ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่คิดว่าไปได้สวยเชียวล่ะ แม้เขาจะ

เขาก็กด ๆ จิ้ม ๆ ก่อนจะส่งคืนให้ผม ในใ

นกลับไปมองหรอกครับว่าคนที่อยู่ข้างหลังผมจะแสดงสีหน้ายังไง แต่ผมก็พอจ