ธอมองชุดสวยจากแบรนด์เนมดังที่มีทั้งใส่แล้วและยังไม่ใส่

้อผ้าทั้งตู้เลยหรือไง”

้ก็รกเปล่าๆ เอาไปบริจาคให้คนอื่นดีกว่า” ชเนตตีพูดพร้อม

ดูตัวนี้สิ ป้ายราคายังไม่แกะออกเลย โอ้

ง ก่อนจะยื่นให้เพื่อนดู แต่ทว่าเ

เข้ากับฉัน” ชเนตตีบอกทั้งที่ไม่

กซื้อม

ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ฉ

ย่างนี้ฉันไม่

แต่เธอก็คิดว่า หากใช้จ่ายฟุ่มเฟือยและไ

าคที่ไหนดีล่ะ ช่วยคิ

ป็นสถานสงเคราะห์ สถานกักขังเยาวชนหญิง สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าทั้งในกรุงเทพและปริม

แกคิดเหรอว่าคนที่แกบริจาคให้เขาจะใช้ประโยชน์จากมันได้เต็มที่ อย่างชุดราตรีชุดนี้ แกคิดว่าใครจะบ้าใส่อยู่กับบ้าน มันเป็นชุดออกงานหรูนะแก

ไงดีล่ะ” ชเนตตี

งินที่แกบริจาคยังช่วยเหลือได้เต็มที่มากกว่าเสื

ของเสื้อผ้าพูดเชิงถ

ม่ใช้แล้วมาขาย แล้วเอาเงินที่ขายได้ไปบริจาคให้มูลนิธิคุณหญิงประภาพร เพื่อไปเป็นทุนการศึกษาของเด

็เมื่อย พูดมากก็เมื่อยปากแล้วยังจะต้องเหนื่อยอีก สู้ฉันเอาเง

ตตีก็เหนื่อยแล้ว หากทำจริงๆ คงไม่ไหว

ี่นับวันจะมากขึ้นและมากขึ้น จนเธอเองไม่รู้ว่าจะ

จะอ้วนขึ้นนะ พุงก็ออกนิดๆ แล้ว ขืนขี้เกียจทำอะไรนั่งกินนอนกิน ฉันว่าแกจะกลายเป็นธิด

หรอ ทำไมฉันไม

กไม่ได้มองเห็นตัวเองนี่ ฉ

้อมาอาทิตย์ก่อนไม่ได้ ที่แท้อ้วน

ยัง ไปทำงานกับคุณป้าก็ได้นะ ไปฝึกๆ ไว้ถ้าเผ

ิดจะทำอะไรทั้งสิ้น ปล่อยให้สุภัทราบริหารงานเพียงคนเดียว ไม่คิดจะไปช่วยแบ่งเบาภาระ ส่วนตัวเธอนั้นก็ไม่ได้นิ่งเฉย ระหว่างรอการตอบรับจากม

้องพูดขึ้นขณะที่เดินไปห

ปทำงานที่บริษัทหรือว่าจะ

อปปิ้ง ไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่

ันพูดหรือเปล่าเนี

ยอย่างหนึ่งไง ขยับขาเดินก็ออกกำลังกายขา มือก็ขยับเลือกซื้อเสื้อผ้ากับจ่ายตังค์ ฉันก็ถือว่าบริหารมือ ย

รื่องนี้ ซึ่งเธอคิดว่าคงไม่มีวันหายง่ายๆ คนถูกฉุดและหวังดีกับเพื่อนจึงลุกขึ้นยืนแ