ก

ถือแฟ้มเอกสาร จากนั้นก็เดินไปยังตัวบ้าน แต่ระหว่างนั้น เธอรู้

มื่อร่างของตนกระทบกับก

้ว่า กำแพงหนาที่ว่านี้คือใคร เธอสวมกอ

อนจะสวมกอดร่างเล็กที่ตนแสนคิดถึง จูบกลางกระหม่อ

ธอรำพันความคิดถึงให้เขาฟังบ้าง

แม่บอกว่านกไปทำงาน พี่ก็เลยมาดักรอนกตรงนี้” เขาตอ

บเสียงนุ่ม คลี่ยิ้

อกมาจากต้นที่ปลูกไว้ในบ้านตรงหน้าเธอ ชนกนันท์ยิ้มกว้าง หน

สวยด้วย” หญ

ะ ไม่หล่นหายเหมือนสิบปีก

กุหลาบที่ตนปลูกกับมือมาให้ชนกนันท์เป็นจำนวนเก้าดอก ทว่าอีกดอกหนึ่งเขาได้

ไม่ซีเรียสในเรื่องนี้ ขอเพียงเป็นสิ่งของที่เขาให้ ชนกนันท์ยินดีแล

โปรดไว้ตั้งแต่เมื่อวานนี้ และนั่นทำให้เธอมองเห็นภาพของน้องสาวเดินจูงมือกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีรูป

ามตัวเอง “จูงมือกันด้ว

กสายตาของทั้งคู่ที่เดินไปยังศาลาไม้ระแนง ก่อนที่เธอจะมายอบตัวนั่งด้

อาการตกใจ แต่ทว่าใบหน้าเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มเมื่อรู้ว่า ผู้ชายที่เห็นคือ ไอศูรย์หรือพี่เจย์ บุรุ

จับมือถือแขน การนั่งเบียดชิดที่แทบจะหลอมเป็นคนเดียวกัน และนั่นทำให้ความสงสัยและค

ู่ไม่เคยไปมาหาสู่เหมือนกับที่ควรจะเป็น สุภัทราตัดขาดกับสิโรจน์อย่างจริงจัง ไ

ดาของเธอไม่ยอม บอกบิดากลับไปว่าหากต้องการหย่าก็ต้องฟ้องร้องเอาเอง แน่นอนที่ว่าหากมีเรื่องฟ้อง

งภรรยาน้อยแม้ว่าสามีจะยกย่องให้ออกหน้าออกตาทางสังคมก็ตาม สุภัทราไม่หย่าก็เท่ากับว่า หทัยชนกเป็นภรรยาน้อยไปตลอดชีวิต เมื

ับสองของบิดา เธอรู้สึกเหมือนถูกแย่งของรักไปซึ่งๆ หน้า ด้วยความอยากรู้ว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกัน เธอจึงขยับตัวไปห

่งงานกันเสียที” ไอศูรย์เอ่ยเรื่องที่ตนตั้งใจจะพูดหลังจากที่พูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบมาพอสมควร

แต่งงานยิ้มหน้าบาน ดวงตาเปล่งประกายอย่างมีความสุข ใบห

ไอศูรย์ขอแต่งงานอีกค

อแต่งงานยิ้มกว้าง รั้งร่างบางมาสวม

ห้คุณพ่อคุณแม่ม

อดร่างอรชรแสนโสภาที่นับวันควา

แววตา แล้วยิ่งเขาโน้มใบหน้าเข้ามาใก

ธอยกมือขึ้นปิดตาแต่ก็กางนิ้วออกจ้องมองริมฝีปากของไอศูรย์ที่กำลังแนบลงบนปากของชนกนันท์ ความที่อย