บ่วงเสน่าหานายหัวชาวี

ยง นักเรียนต่างพากันทยอยออกจากห้อง บางคนยิ้มแย้มเพราะตัวเอ

้อสอบรวมถึงการเรียนต่อในระดับปวส.หรือบางคนก็อยากจะไปต่อป

ายอย่างตั้งใจ ก่อนจะเก็บดินสอและยางลบบนโต๊ะลงถุงซิปสีใสแล้วลุกขึ้นเพื่อเดินไปส่งกระดาษคำตอบที่อาจารย์คุมสอ

นทั้งสองคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องสอบท

็ออกห้องสอบคนสุดท้ายตลอดอยู่แล้ว”

ได้เจอกันอีก” ปัทมาพรหรือปัทถามด้วยความเสียดายเพราะชม

บ น้าพิกุลบอกว่ามีเรื่องจะคุย

เลิกคิดตามห

กิดมาก็ยังไม่รู้ว่าแม่ตัวเองเป็นใครและอยู่ที่ไหน หญิงสาวเคยถามบิดาแล้

ด้เจอกันอีก

รย์บอกให้พวกเรามาเตรียมตัว

รู้ว่าจะมาไ

ิวไม่ว่าอะไรหรอกแต่จันทร์ต้องมารับประ

บนั้นใครๆ ก็ต้องมา

อื

ล่ะเอายังไงกันดีเราจ

้าพิกุลก่อนไม่รู้ว่าน้าพิกุลจะมีเงินส่งให้เรียนหรื

ปัทมาพรหมายถึงเงินที่ได้จากอุบัติเหตุซึ่

ตายพ่อสร้างนี่ไว้เยอ

ร์ไม่เคยรู้เรื่อ

าเลย แต่ก็อย่างว่าแหละพ่อป่วยตั

นอนโรงพยาบาลรัฐ

ิงแต่ค่ากินค่าอยู่เวล

นพยักหน้าแม้จะไม่

นนะเดี๋ยวจะไม่ทั

อล่ะป้าเจ้าของหอบอกว

กหมดแต่ฝากไว้ที่

ราะเดี๋ยวพ่อปัทก็เอารถมาขนของกลับอ

ันทร์เ

งเราสองคนใส่หลังรถกระ

ปัทเอาขึ้นรถเอง จ

ทั้งสอง

ึงแล้วอย่าลืมไลน์มาบอกแล้

ติดต่อมาบ่อยๆ บ

ขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นอีกส่วนหนึ่งลงกระเป๋าเป้ก่อน

2 ชั่วโมงก็ถึงบ้านหลังเล็กที่เธอเคยอาศัยอยู่กับบิดาตั้ง

าแล้วเหร

พิกุล วันนี้ไม

พอเสร็จก็รีบกลับมาทำกับข้าวรอจ

มาบ้างแล้วค่ะ น้า

กงไตปลาก

ะ ของชอบของ

ให้เรียบร้อยแล้วค่อ

ก่อนจะอาบน้ำล้างหน้าและออกมาทานขนมจ

ค่ะ จันทร์กินฝีมือใครก็ไม่อร่อยเท่าน้าพิกุลทำ

ยที่เคยเห็นในทีวีและเวลาที่บิดาเธอป่วยน้าพิกุลก็ดูแลท่านอย่างดีจนถึงวาระสุดท้าย ทำให้

กินเยอะๆ น้าว

ร่อยนี่คะแล้วก็แพงมากด้วยส

ั้งนี้น้าจะทำของโป

ลยค่ะ” ชมจันทร์ยิ้มจนตาหยี ตั้งแต่บิดา