งโถงกว้างเมื่อตอนกลางวันมีคนงานอยู่พลุกพล่าน

นทำให้เขามองเห็นรอบตัวได้ชัดเจน สายตาทอดไปยัง

ัน แล้วนั่นคนงานบ

เขาทำหน้าที่สารถีพาอ

มั้ง

บ้านไม่ได้หรือไง แล้วอย่างนี้ปล่อยให้ใ

ชื่อไม่ได้แต่ก็พอคุ้นหน้า

ุ่มนั่งเจียนใบตองอยู่ในบ

นที่นั่งรวมอยู่ในกลุ่มนั้น เขาเองก็เพิ

นใน ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ

ผุดลุกขึ้นนั่งหลังจากนอนเกร็งตัวอยู่นานนั

ที่เธอมาอาศัยอยู่กว่าสัปดาห์ก็อยู่ด้านนอกและ

าคุยกั

อผ้าที่สวมนอนแล้วปรายตามองบานประตู หัวใจสาวเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อนึกว่าอีกฝั

ตื่นอ

่ะ

รียกดังขึ้นกว่าเดิม เพราะเกรงว่าห

กางเกงขายาวเนื้อผ้านุ่มรีบพุ่งไปยังประตู บ

ัน...จะออก

ตะกุกตะกักที่เปล่งออกไปนั้น

าที่สวมใสก็ทะมัดทะแมงดีอยู่หรอก แต่การจะให้ออกไปพบเขา...ผู้ชายที่ดูน่ากลัวคนนั้น โดยไม่มีป้าแววแม่ค

ู่ในบ้านหลังนี้ หล่อนก็ต้องเผช

านก็แง้มเปิด จิณณาจึงเร้นกายออกมา ไม่รู้ตัวเลยว่าเผ

เพราะคิดว่าเขาจะรอคุยอยู่ตรงนั้น หากต้องสะ

มฉั

เมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่ไม่ห่าง เขาบอกตัวเองไม่ได้ว่าคว

ณอยู่ตรง

โดยไม่ปิดอารมณ์สักนิด ก่อนเขาจะก้าวนำออกมา โดยไม่ทันเห็นว่

งแต่แรก เมื่อเขาหย่อนกายนั่งลง เจ้าหล่อนก็ขยับเท้าไป

ั่

ามองเขา หากต้องหลบตาสายพลัน แล้วเดินตัวลืบไปนั่

อยู่ที่นี

ลังรองาน คิดว่าไม

ธอหาง่ายขนา

ค