ม่ต้องทำอะไร แค่งานบ้านเล็กน้อย แต่โน้ตเ

นแต่ละรอบที่ซัก ทำไมมันเยอะขนาดนี้” เขากุมขมับ เพราะยังมีรายละเอียดงานยิบย่อยที่ต้องทำอีก เช่นเตรียมเสื้อผ้า ยาสีฟั

์ให้เธอเห็นว่าอยู่บ้านมันสบายแค่ไหน เขารีบจัดการงานบ้านในท

พมเพิร์ทบ้าง ให้ลูกกินนมบ้าง จับอาบน้ำบ้าง

รศัพท์ของน้ำพิง เขากับเธอสับเปลี่ยน

ับ เอ๊ย!

ะ นี่เลยเวลานัดมาคร

” พงศ์พสุถามกล

คุณบอกว่าจะเอาเสื้อผ้าที่ฉั

อคะ” พงศ์พสุ

รกัน

วางสาย ได้ยินเสียงปลายสายด่ามาตามสาย

อร์โทร.หาภ

าโทร. มาทว

พิงจดโพสต์อิทแปะเอาไว้

งหลายอย่างน่ะ” ประโยคขอ

นี้เขารู้แล้วใช่ไหม

รอค

ไหน เสื้อผ้าอะไร”

อผ้าที่พิงรับซื้อมา เป็นมือสองจากเพื่อน ๆ ที่ยังดีอยู่ พ

ว่าภรรยาช่วยหาเงินเข้าบ้านด้วย คิดว่าอยู่บ้านเล

เพื่อเป็นการขอโทษเขา ลดให้เขาอีก 1

วลูก

ยทางเข้าบ้านเอง” เพราะเป็นทางผ่านอีกฝ่ายต้องรีบ

ไม่มาเอา

้เขาซื้อของไม่ต่อเลยสักคำนะคะ แต

จับลูกยัดใส่รถ ให้นั่งบนคาร์ซีท

ลดให้อีก 10% ทำให้ลูกค้าหายโกร

ากชาวสวนมาขายต่อซึ่งได้กำไรกิโลกรัมหนึ่งก็หลายสิบบาทอยู่ เรียกว่ากินกำไรส่วนต

ต่พอกลับถึงบ้านเธอก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

่าง แล้วทำไมบ้านเละแบบนี้ พิงหิวแล้ว

ิงกลับมาจากที่ทำงานก็หุ

์คือเลี้ยงลูกทำงานบ้าน

ันหน้า

ต้องไปทำงานแทนพี่ พี่พงศ์ก็

วไม่ต้อ

จริงไหมจ๊ะลูกรัก” น้ำพิงเยาะเย้ยอย่างสะใจ ครา

กินอะไรล่ะ”

ำท่าจะพูด เขาจึงร

ไข่เจียวนะ เหนื่

” น้ำพิงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เพ

มานั่งกินข้าวไข่เจียวอย่างเอ็ดอร

้นเลยเหรอ” พ

ียวก็อิ่มท้องแล้วแหละ ยิ่งได้เห็นหน้ายายหนู

กที่ทำงาน กลับบ่นเป็นหมีกินผึ้

านบ้านและเลี้ยงลูกเหนื่อยขนาดไหน แต่เขากลับมาจาก