ี้วันสิ้นเดือนพอดี นี่เงินเดือนของพี่พงศ์ค่ะ” เธอแบ่ง

อนไปในอดีต เขาต้องให้เธอขอ

ขานึกถึงในอดีต เมื่อก่อนเธอเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ เขากลับปฏิเสธในทั

กดิ์ศรี ท

ยแต่แบมือขอเงินเขา รายได้ของเธอดีอย่างไม่น่าเชื่อ แค่รับหิ้วของให้ลูกค้าได้กำไรมาต่อชิ้นไม่เยอะ ยี่สิบสามสิบ ไปจนถึงหลักร้อย แต่เราไม่ต้องสำรองเงินไปก่อน ห

ก่งมากๆ แต่พอเธอท้องและคลอดลูก แล้วไม่มีคนเลี้ยงลูก เธอจึงเสียสละตัวเองลาออกจากงาน ซึ่งก็ปรึกษาแล้วกันว่

ไปเสียทุกอย่

ช้ในบ้านหมด แวะจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเน็ต และค่าใช้จ่

ิ่นนี้มาค่ะ กลิ่นนี้ไม่หอมพี่เองก็เคยบอกพิงไม่ใช่เหรอคะ พี่ซื้อของไม่ครบนี่คะ น้ำยาขัดห้องน้ำก็ไม่มี น้ำยาล้างจ

ของแพงขนาดนี้ ให้เงิ

ิงแค่นี้ทุ

พูดยังไงนอกจากคำนี้ ทำไมเธอใช้

มดแล้ว

ว เมื่อก่อนเขาบ่นเธอเสมอว่าใช้เงินฟุ่มเฟือย ให้เ

สก็จำเป็นนะคะ ทำกับข้าวยังไงคะ ใช้ไม้ฟืนเ

นแพง เงินแค่

อมีค่ะ แต่ต้องจ่ายค่าประกัน และค่ากองทุน

ระกันอะไร กองทุนอะไ

ไว้ใช้ยามเกษียณไงคะ ตอนแก่เราทำงานไม่ไ

ลูกก็เลี้ยงเรา”

ยังไงคะว่าลูก

งพ่อแม่พี่ได

นเงินเอาไว้ให้ทุกเดือน แต่พี่อย่าลืม

ือ

กไว้กับคนอื่น อย่าไปยืมจมูกคนอื่นหายใจ อย่

ดือนไม่ได้ พี่ก็ยังจะให้ลูกมาเลี้ยงเราอีกเหรอ ลูก

้ำพิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าจร

เกษียณของตัวเองเอาไว้ จะได้ไม่ลำบากคนอื่น”

ีกว่าค่ะ คนอื่นจะคิดยังไงช่างเขา เรื่องของเขา แต่สำหรับเรา เร

ัวเองไว้ใช้ยามเ

ดแล้ว แก่ๆ ขับรถเองไม่ไหวก็ให้ลู

ุกอย่างที่กินได้ เงินเฟ้อขึ้นทุกว

ะคะ แต่เราต้องมีที่ดินปลูกของกิน เราไม่ลำบากเรื่องของกินแน่ ๆ