วจเรือนที่นางพักอยู่ หากบอกคนภายนอกว่าเป็นคุณหนูใครจะเชื่อ ของใช้เสื้อผ้าล้วนแล้วแต่เ

ช่นที่นิยายทั่วไปบอก เป็นพื้นที่เก็บของ หรือมิติส่วนตัว นางจึงเพ็งจิตเพื่อเข้าไปในมิติแต่มันไม่ใช่อย่างที่นา

ใจอยู่นั่น เสียงด้านนอกก็ดังขึ้นอีกแล้ว พร้อมบ่าวสตรีร่างใหญ่มาจับตัวนางอ

้างมาสตรีวัยสามสิบกว่านั่งลูบท้องของตน สองคนนี้คงเป็นบิดาก

ส่สีตีไข่ลงไปด้วย เยี่ยนฟางเพียงนั่งคุกเข่าฟังเรื

ี่ยนหวงตวาดเสียงดัง จนบ่าวไพร่หดคอตัวสั่น

ใดจะกล่าว" เยี่ยนฟางเพิ่งตื่นขึ้นมาก็เจอเรื่องบัดซบยังจะต้องมาคิดหาข้อแก้ต่าง นางค้านที่จะท

ละอายใจ เขากับมารดาของเยี่ยนฟางรักใคร่กันตั้งแต่เด็ก หากไม่ได้เป็นเพราะโม่โฉวที่ใช้มารยาล่อลวง

่างตระกูลกู้ก็คงจบสิ้นอีกด้วย บุตรเขยที่อนาคตไกลเช่นกู้หลิวหยางตนไม่อยากจะให้หลุดมือไป เพียงเปลี

็คงมิเป็นไร เมื่อคิดได้ดังนั้น เยี่ยนหวงจึงทำการตัดชื่อของเยี่ยนฟางออก

เจ้าเมือง" ในเมื่อตัดขาดนางแล้วคงไม่ต้องพูดดีกันอีก โม่

อยากจะเก็บสินเดิมไว้ให้บุตรสาวของนาง เพราะตัวนางมาจากครอบครัวชาวบ้านธรรมดา ที

สาวอย่างเยี่ยนฟางเป็นความเมตตาสุดท้าย สินเดิมของจางลี่จิ่นถูกขนเข้ามาในเรือนเ

ยความเกลียดชัง นางร้องจนเยี่ยนฟางสงสารต้องลุกไปปลอบลูบหลังให้นางสงบ ใน

ี่ยนเสื้อผ้าแต่งหน้าใหม่จนดูน่าเกลียดเกินกว่าที่คนจะกล้าจ้องมองก็ออกไ

ับเข้าเรือนของตนเองอย่างเงียบๆ แม่นมจางที่เตรียมของลงหีบเรียบร้อยแล้วก็กลับห้อง

ิน นางรมควันยาสลบเข้าไปในเรือนทิ้งไว้แล้วไปยังเรือนของโม่โฉวต่อ นางทำเช่นเดียวกันแล้วกลับมาที่เรื

ดนผิวโดยตรง คนหลับเวลาคันก็ต้องเกาตัวเองอยู่ดี พอรู้ตัวว่าเกาจนได้เลือดนางก็อยากจะรอฟังเสียงร้องของเยี่ยนซินเสียแล้ว เยี่ยนฟางเทยาไป