น้อยของเ

งพิง

สียงของพี่แพรวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจฉันที่กำลังนั่งซั

แพรวามีเสื้อนักศึกษาสีขาวตัวเล็กของเธออยู่ที่เสื้อมีรอยไหม้สีนำ้ต

โง่ๆๆๆๆๆๆๆๆ”พี่แพรวาว่าฉันพลางจิ้มนิ้วมือของเ

ไม่ได้ทำ”ฉันทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพลาง

องอย่างนั้นเหรอ!!!”เสียงพี่เเพรวาตะโ

ราวมณีพูดขึ้นข้างหลังพี่แพรวา ฉันร

ย แพรจะไปซื้อชุดนักศึกษาใหม่!”พี่แพรวาหันไปบอกคุณน้าพราวมณีพลางแบมือขอเงินเธอ เธอก็ม

หน้าขึ้นไปมองหน้าเธอทันที เงินค่าขนมที่เธอพูดถึงคือขนมตาลที่ฉันเป็นคนทำเองเพราะฉันไปขอ

ียนนะคะคุณน้า”ฉันเอ่ยบอกคุณน้าพรา

วน่าจะดีกว่าน่ะ!!”คุณน้าพราวมณีเดินเข้ามาหาฉันพลางเอ่ยบอกฉัน

ชังที่จริงเธอเป็นน้องสาวของแม่ฉัน แม่ของฉันท่านล้มป่วยเเละเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ค

่งขนมขายโน่นไป!!”พี่เเพรวาเอ่ยบอกฉ

กมาด้วยความเจ็บพลางยื่นมือขึ้นไ

พรวาโวยวายขึ้นพลางผลักศีรษะของฉันอย่างแรงจน

ป

รวาทันทีที่เอามือไปจับศรีษะขอ

อีโง่!!!”พี่แพรวาหันมาว่าฉันพลางเดินจับแขนคุณน้าพราวมณีเดินกลับเข

ละเอามือไปกุมศรีษะตัวเองด้วยความเจ็บและสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็

ตกแค่ะถลอก ฉันรีบไปล้างแผลและรีบเอาพลางเตอร์ยามาแปะลงไปที่หัวคิ้วทันที และรีบไปนำขนมตาล

่เต็มไปด้วยขนมตาลหลายปุแล้

เสียงก็พบกับพี่พลพี่ที่อยู่แถวๆนี้ กำลังปั่นจักรยานตามหลังฉันมาอย่างไวที่