ได้ยินเสียงเรียกของโทรศัพท์มือถือซึ่งวางอยู่บนเตียงดังขึ้น เธอรี

มสั้นๆ สไลลาทรุดกายนั่งบนขอบเตียงกว้างขน

ีกหรือ” หญิงสาวถามอย่างแปลกใจ ด้วยได้ยินเสียงเพลง

่าพี่ไปเหลวไหลอยู่ที่ไหนล่ะสิ” น้ำเสียงคนปลายสายกลั้วหัวเราะอย่างที่ได้ยินไม่บ่อยนัก ซ

รถไม่ถึงไหนเลยก็ได้ กิ่งนั่งรถไฟฟ้าจากบ้านคุณพ่อแล

เพราะญาติมากันหลายคน ท่านต้องคอยรับแขก” ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดคนปลายสายถึงพูดเรื่องนี้ขึ้

นทนา ดวงตาหวานยังคงเพ่งมองโทรศัพท์ในมือพร้อมนึ

วนี้ พ่อเลยบอกให้มาพักด้วยกันเลย น่าจะเป็นน้องของกิ่งสักสองถึงสามปี เสียดายที่

้อมเอื้อมมือมาวางบนศีรษะเธอ หากหญิงสาวมีเวลาซึมซับความอบอุ่นเพีย

แม่ คิดถึงครอบครัวของเราตอนอยู่ด้วยกัน กิ่งแย่มากเลยใช่ไหมคะ จนถึงตอนนี้ก็ยังทำใจไม่ได้สักที” ใบหน้าสวยก้มต่ำ

วันนี้ถึงกลายเป็นผู้หญิงคนนั้น คนที่มาเจอคุณพ่อในภายหลัง ไม่ใช่คุณแม่ของกิ่งที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งนาน...คุณพ่อไม่รู้หรือว่าตลอดเวลาคุ

ร้อมหน้าพร้อมตาจึงต้องแตกร้าว และสุดท้ายทำไมมารดาถึงพาเธอเดินออกมา ให้เธอต้องจากบ้านที่เคยอาศัยแล้วรอนแรมมาตั้งหลักอยู่ในแดนไกล มาอยู่ในสถานที่ใหม่ที่ไม่คุ้นเคย ซ้ำ

ังจากใครคนหนึ่งที่จนถึงตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าได้ทำสิ่งใดพลาดไป คนที่เคยคบหาดูใจมาตั้งสองปีกว่าถึงได้ตีตัวออกห่าง

ยก็ว่าได้ หากไม่นับรวมถึง รปภ.ที่ต้องอยู่เวรยามพร้อมกับแม่บ้านอีก

พัก” แม่บ้านประจำสำนักงานขายชั่วคราวซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่สร้างโครงการสร้างค

ยกันไหมคะ มีปาท่องโก๋ด้วย” สาวสวยในสูทสีน้ำตาลขรึมสำหรับผู้หญิงซึ่งเป

ป้ากินมาจากบ้า

รับพนักงานใช้ร่วมกัน เธอไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังยั

สิ เวรกรรมแท้ๆ รักกันอยู่ดีๆ ผู้ชายก็ดันมาชิ่งหนี กว่

วันนี้ก็ไม่ต่างจากที่ผ่านมา ในช่วงเวลาเช้ามักไม่ค่อยมีลูกค้าเข้ามาเยี่ยมชมโครงการสักเท่าไร บรรยากาศข้างในจึงค่อนข้างเงียบ

ดียวกัน จากการเจอหน้าและพูดคุยบ่อยครั้งก็ทำให้เกิดความสนิทสนม จนกระทั่งพัฒนามาเป็นคนคบหาที่รู้ใจ สองปีกว่าที่หญิงสาวได้อยู่กับความรู้สึกดีๆ สองปีกว่าที่เขาทำให้เธอมั่นใจพอที่จะวาดฝันอนาคตร่วมกัน และ

ึ่งความมีชีวิตชีวา จากช่วงเช้าจนถึงเวลาบ่าย และส

้าของชื่อหันมองพร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม “พวกเราจะไปหาชุดใส่ไป

ก่อนจะเปิดรอยยิ้มให้คนถามที

ใจ ฉันมีชุด

บเกลื่อนแล้วเร่งชวนเพื่อนร่วมงานอีกสามคนให้เดินออกไปพร้อมกัน โดยทิ้งคนข้างหลังให้ย