ังจากที่เธอถูกชยุดสาดน้ำใส่ โดยที่น

่น้อย เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวและกางเกงลำลอง พร้อมกับยื

ำเสียงของปรียาวดีทั้งตกใจและกังวลปะ

องเธอ ทำให้เธอดูเหมือนพี่สาวใจดีที่

รู้ดีว่าเธอ

ดเธอเลยแม้แต่นิด ลึกลงไปข้างในนั้น ดูเหมื

ธอจะรับรู้ถึงความตลบตะแลงของปรียาวดีเป็นอย่างดี แต่นรีรัตน์กลั

ู้คนก็พร้อมใจที่จะหลงกลมารย

ัย ๆ ว่าเขาไม่ควรทำแบบนั้น “คุณทำเกินไปหรือเปล่า ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนรีรัตน์เลย นี่คุณจะเป

่าเธอจะไป

นรีรัตน์ นี่ก็เป็นเพียง

ามรักของทั้งคู่ ไม่ว่าจะดูดดื่มขนาดไหน ก็ไม่ใช่เรื

ึกอะไรกับสิ่ง

ผิดเอง...” เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ รวบรวมความกล้าทั้งหมดของเธอ “ยกโทษให้ฉันด้วย”

รสชาติของเลื

ทนรีรัตน์ “อย่าพูดอะไรแบบนั้น” เ

ค่นี้เอง…” เพื่อแสดงความจริงใจและความเป็นห่วง ป

เขาดูร้อนรนและเป็นกังวล “คุณยังป่วยอยู่ อย่าลุกขึ้นมาเลย” เขา

ขาด้วยสีหน้าไม่พอ

อกำลังจะโมโห ทันใ

วยรวมยิ้มที่อิ่มเอมเป็

นร่างกายของเธอ ราวกับว่ามันกำลังกัดกินหัวใ

ารมณ์ “พรุ่งนี้ห้าโมงเย็น มีแฟมิลี่ดินเนอร์ที่บ้านเก่า”

ยุดด้วยความประหลาดใจ ขณะที่ป

่นแหละที่ทำให้เธอป่วย” น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้อารมณ์ “ถ้าไม่

บเท่านั้น ที่จะมีสิทธิ์เข้าบ้านเก่าได้ เธอเป็นภรรยาของชยุด หลานสาวสะใภ้ของตระกูลเกียรติโรจนปรีชา เมื่อ

ก ราวกับเธอถูกลูกศรอาบยาพิษปักอก และพิษ

ังคงควบคุมอารมณ์ได้อย่างดี “หมดธุระแล้ว ฉันข

ดชยุดนั้นเจ็บแสบและแหลมคมราวกับเข็มนับ

ก่อนเลยว่าชายผู้สง่างามและมีเกียรติแบบเขา จะเป็นคนที่โหดเหี้ยมและไร

แบบนี้จะมีอยู่บนโลก จนก

ีวิตอยู่กับใครสักคนที่ไม่ได้รัก ไม่ต่างอะไรกับก

ย์ ไม่ได้ต่างอะไรกั

ง ร่างของเธอโอนเอนไปมาแทบยืนไม่อยู่ สายตาเร

มื่อเห็นเธอล้มลงและกุ

ขึ้น ใบหน้าของเธอนั้นซีดเผือก เธอพยายามพูด แต่กลับ

ให้ฉันช่วยผยุงไปที่รถนะคะ” จิ

ล่อเลี้ยง ผิวของเธอก็เย็นเฉียบ เธออยู่ในส

และบอกเธอด้วยเสียงที่สำนึกผิด “พี่นรีรัตน์ ทั้งหมดเป็นความผิดข

ีรัตน์จมลงไปกับเบาะที่นั่งใ

สงสารนรีรัตน์สุดหัวใจ แต่นั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไร

ด้วยความเป็นกังวล จิรพนธ์คว้ากร

้สึกกังวลแต่อย่างใด “ไม่ต้องโทรก็ได้ เตรียมเสื้อผ้าและหาชาขิงอุ่

จับใจ แม้ว่าเธอจะเหนื่อยล้าสักแค่

งแค่ไองั่งเลือดเย็นใจทราม แม้แต่ภรรยาของตัวเองก็ไม่สามารถ

าสมเพศของนรีรัตน์ ดูว่าเสื้อผ้าเปียก ๆ ของเธอติดไปกับตัวของเธอ และผม

้มไปด้วยเสื้อผ้าเปียกโชก ท

ภาพแบบนั้น ทำให้เขา

้อนในรถ เมื่อเขาได้สติว่ากำลังทำอะไรอยู่ เขาหยุด วางโทรศัพท์ลง แววตาของเข

อได้รับ มันไม่เท่ากับเศษเส

างไร้ความรู้สึ

สื้อผ้าสะอาด ๆ และจิบชาขิงร

งขอบคุณคำแนะนำเรื่องโภชนาการของตระกูลเกียรติโ

นซา ลายเรขาคณิต ขาที่เรียวยาวและรองเท้าส้นสูงสีดำส่

จิรพนธ์ถูกต้องมนต์ให้เผลอพูดกับเธอว่า “ท่านราชินี

อกไป เธอกลับปฏิเสธเ

่คลับส่วนตัวริมแม่น้ำ คลับนี้ใช้ระบบสมาชิก

ื้นที่ขนาดใหญ่ด้วยพันธุ์ไม้หายากนับไม่ถ้วน

เงิน และเข็มขัดที่รัดรอบเอวเขาอย่างลงตัว ทรงผมที่ถูกออกแบบมาอย่างละเ

ีรัตน์ เขาเกือ

จกับอาหารที

ั่งอาหารที่เธอชอบมาโดยเฉพาะ

ร์ฟซุปบำรุงกำลังให้เธอ ธัชพลท

ดันและพร้อมที่จะฟาดฟัน ใครหน้าไหนก็ตามที่กล้าดูถูกราชินี

ากัปกิริยาของตัวเอ

ึกเบื่อ ๆ จึงขอตัวออกไปเดินเล่น โดยบอกกับ

ไม่สู้ดีนัก จึงถามอย่างกังวล “คุณโอเคมั้ย

นรีรัตน์รู้สึกวิงเวียน แค่จะยืนให้ตรงยังแทบจะทำ

ไปถึงสมอง ธัชพลรีบ

้าตัวเธอ เขารู้สึกว่ามี

ต่อไป ล้มลงในอ้อมแขนของชยุดที

ะเยือกเหมือนอาการในตอนเช้

่งงานแล้ว” ชยุดจ้องมองไปที่ธัชพลด้วยความโกธ

ก เงาของเขาทับซ้อนกับเงาของนรีรั

้อมแขนของเขา แต่ก็ไม่เป็นผลแ

งสายตาอันเยือกเย็นกลับไปที่ชยุด พร้อมพ

ีรัตน์ที่อยู่ในอ้อมแขน หัวใจที่แข็งกระด้างของเขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้

ของนรีรัตน์แทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ แต่สิ่งชยุดจะทำ

ตัวเธ

้ที่จะจ้องหน้าเ

ย็นชาตัดรับดวงตาที่ส่องประ

ๆ ใช่ไหม เธอมองเขาโดยไม่แม้แต่ก