ทำอะไรอยู่” ชยุดถามด้วยความ

สียงแปลก ๆ

เรียบ หลังจากพูดจบ เขาก็

ินไปที่ระเบียงและกระแทกปิดประตูล

ึงรู้สึก

ความอดทนและความเป็นสุภ

ผม ทำให้เธอรู้สึกใจเย็น

ไม่กี่วินาทีจากนั้น สีหน้าของเขาแสดงความหงุดหงิดแล

พนธ์ไม่ได้ตอบค

สงบลง ผ่านไปสักพัก เขาก็ถามอย่างงุ

า รู้สึกว่าเนื้อตัวเย็

นายไม่มีเรื่องอะไรด่วน จะวางแล้วนะ ได้เวลาอา

้พูดตอบกลับแต่อย่างใด จนในที่สุดเขาก็วางสายพ

้าไปในวิลล่า ปรียาวดีพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้เขามี

ผมง่วงนอนแล้ว วัน

พูดอย่างนุ่มนวล ๆ ว่า “ฉั

ดหงิดแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำ หลังจากเข้

ับสิ่งที่เขาทำ เธอได้แต

ล้ว เธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำเหมือนกัน เธอออกมาจากห้องน

พยายามซุกไซร้ตัวเองในอ้อมแขนของชยุด เพื่อเ

” ชยุดตะคอดอย่างหมดความ

่นอนอยู่ข้าง ๆ การที่เข

ในตัวเริ่มประทุขึ้นมา เธอลุกขึ้น

วันนี้เขาถึงหงุดห

ด้หย่ากันแล้ว แต่มีความรู้สึกอะไรบางอย่

ู้ว่านิพนธ์ได้ออกจากบ้านของนรีรัตน์แล้วหรือยัง เธอจะสบายด

ยินเสียงบางอย่างกระทบพื้นนอกห้อ

าจะระงับความโกรธ ก็มีเส

ออกจากตัว ลุกจากเตียงด้วยความหงุด

งห้องนั่งเล่น เขาผงะ

อยู่บนพื้น สวมเพียงแต

หนูคิ

ร้าวเมื่อได้ยิน

ะริก ชุดนอนบาง ๆ ที่ห่อหุ้มร่าง

าทำอะไรลงไป เขารู

แขนและพูดกึ่งกระซิบว่า “กล

า เธอหยุดร้องไห้และรีบข

ธอ เปิดลิ้นชักและใส่กลับคืนที่เดิม “ดึกแล้ว เดี๋ย

ออกและกอดชยุด เอาหน้าแนบ

ไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิดเดียว เวนดี้ ฮี เสียชีวิตเ

เธอ อารมณ์

ปทิ้งขยะ เขาตกใจเมื่อเห็นคนสี่คนยืนอยู่ที่ป

ใช่ไหมคะ”

่อดูแลคุณหญิง นรีรัตน์ค่

ารพวกคุณ พวก

อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอแสดงออกด้

ะเห็นว่านรีรัตน์กำลังเดินไปที่ห้อ

บว่า “นี่คุณเพิ่งมาเช้านี้ หรื

เมื่อคืนนี้มันดึกมากแล้ว ผมง่วงเกินกว่าจะขับรถไหว ก

ที่เธอกำลังยกดื่ม นิพนธ์คว้าแก้วในมือเธอไว

แก้วแล้วยื่

ในมือเขา แววตาของเธอเย็นชาและ

ิด เขาจับแก้วใส่ที่มือเธอแล

ู้วิธีการดูแลร่างกายเธ

สุด เธอพยักหน้ายอมรั

ากกินไรครับ

จริง ๆ เธอตอบกลับ “คุณ

บหมอท่านอื่

ลมาแก้ต่าง “อย่าว่างั้นงี้เลยนะคะ ฝีมือการทำอาหารของคุณห่วยม

ไปที่ประตู ก่อนที่เธ

พี่นรีรัตน์” จิร

ยู่ข้างหลังนรีรัตน์ เธอตกต

รต่อมิอะไรมาพอสมควร เธอ

ณ... นิพนธ์” จิรพนธ์

ั่ว ๆ ไป เธอถามด้วยวีหน้าจริงจัง “เธอมาท

ค่ะ เปล่า ไม่มีอะไรต้องกังวล ที่จริง... คุณ ชยุดขอให้ฉันพาคนม

่งที่เธอได้ยิน เธอรู้

สนเช่นกัน ยิ่งเธออธิบายมากเท่าไหร่ นรีรัตน์ก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่าน

ัตน์รู้สึกประหลาดใจ ความ

ร จากนั้นสักพัก เธอพูดว่า “งานยังกองเป็นภู

ที่หัวโต๊ะ เขายิ้ม มือข้างหนึ่งวางบนโ

ดี แต่คนที่อยู่ในห้

มเขาถึงมาเช้ากว่าปรกติ และยังนั่งรอในห้องประช

และพยายามคิดว่ามีอะไร

รมณ์ดี เขามองหน้าพนักงานที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ “ตั้งแต่วันนี้เป

อจะไม่มาทำ

ัตน์... โดนไ

กระซิบกระซาบด้

่ประชุมต้องเห็นดีเห็นชอบกับสิ่งที่เขาทำด้วยทุกครั้ง เขายัง

มณ์ “คุณ... นรีรัตน

ไรก

๊ะ

ดยาว” ของคุณนรีรัตน์จะเป็นการไล่ออก หรือว่าเป็นการพักผ่อนจริง

รัตน์ยังไงตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน เขาอดทน

ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ

ฉัน จะหยุดหรือไม่หยุด ฉันตัดสินใจเองได

ยยิ้มว่า “ผมคิดมาดีแล้ว นี่

รให้กับบริษัท AN กรุ๊ป เป็นสองเท่าตั้งแต่อายุสิบเจ็ด ตั้งแต่ที่เธอรับตำ

พวกผู้จัดการแล้ว จากนี้ไป เรื

มาให้ไปไกล ๆ และคนที่แม่ของคุณส่งมา

งเขาจะมีน้ำใจมากขนาดนี้ หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก เขาก็ตอบกลับ

งใครมาก็ตาม คนที่นรีรัตน์ต้องการคือแพทย์ผู้เชี่ยวช

ะงักใ

ตน์ก็

ด “ผมเคล

ต๊ะอย่างรุนแรง แสดงให้เห็นว่าเขาเริ่มกั

นายไม่ต้องกังวลอะไร แต่ถ้านายไม่รีบสั่งให้คนที่นายและป้าเซลมา