นเชิง ขาคู่นั้นถูกตรึงไว้อยู่กับท

ความเร็วสูง ราวกับแสงสาย

ังซัดเสิ่นชิงชิ

ราะถึงยังไงมันก็ไม่คนอื่นอยู่ที่นั่น ต่อให้จ

นั้นได้ยูเทิร์นกลับมา ก่อนจะจอดล

ขาที่เรียวยาวและเหยียดตรงทั้งสองข้างกำลังเดินเข้ามาหาเสิ่นชิงชิวอย่างมั่นคง ก่อนร่

มต่ำและเย็นชาของฟู่ถิงเซิ่นค่อย ๆ ดั

รามเป็นสัน ๆ ใบหน้าประณีตและมีมิติ โดยเฉพาะดวงตาสีดำขลับอันลึกซึ้งราว

เหมือนเธอจะเคยเห็

ได้ว่าเคยเห็น

น้ำเสียงอ่อนโยนที่แฝงด้วยความแหบแห

แต่รอยถลอกที่ขาและแผลที่ฝ่าเท้าทำให้เธอเจ็บจ

งอีกฝ่ายได้โอบรอบเอวของเธอเอาไว้ แล้ว

นของฟู่ถิงเซิ่นถูกรัศมีเย็นยะเยือกท

ส่งผลให้ฝ่ามือแนบชิดไปกับกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งของเขา ซึ่งถึงแม้ว่าจะมี

งเซิ่นที่อยู่ตรงหน้าออกไปตามสัญชาตญาณ แต่แทนที่จะ

หนึ่งได้ก่อตัวขึ้นในดวงตาของเธอโดยไม่รู้ตัวทัน

กันเฉย ๆ เท่านั้นเอง การกระทำอย่างกะทันหันของชายแปลกหน้าคนน

ยสายตาสุขุมอย่างมาก “คุณได้รับบาดเจ็บ

่างมาก กลิ่นอายเย็นยะเยือกของเขาที่แทรกซึมเข้าไปในโพรงจมูก ราวกับกำลังโอบล้อมเธอ

ยมด้วยการสั่งการอันน่าเกรงขาม ซึ่งทำให้เสิ

็น ๆ ระลอกหนึ่งที่พัดเข้ามาปะทะใ

เสิ่นชิงชิวผู้มีรูปร่างผอมบางแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้

ิ่นแล้ว มันยังอบอวลไปด้วยไออุ่นของเขาอีกด้วย ซึ่

ก่อนประกายรอยยิ้มจาง ๆ จะฉายแววออกมาจากส่วนล

เสิ่นชิงชิวมอง

้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างเนิบ ๆ ว่า “ขอบคุณนะครับ

องไว ก่อนจะมาถึงโรงพยา

ถิงเซิ่นจึงต้องเดินกะเผลกตามเธอไปอย่

งคุยกับใครบางคนอยู่ไกล ๆ คงเพราะสังเกตเห็นเธอ เขาจึงรีบวางสายและเดินสาวเท้า

ื่นให้ด้วยความสุภาพ ในเมื่อเรื่องมันจบลงแล้ว งั้นก็ไม่ควรมีอะไ

้อคลุมให้กับเขา “นี่เสื้อของคุณค่

วกันก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้มท

กลับทำให้ดวงตาของเสิ่นชิงชิว

กเกินไปแน่ ๆ ไม่งั้นจะซาบซึ้งเพียงเพราะคำห่

ปฏิเสธความช่วยเหลือของฟู่ถิงเซิ่น ตอนนี้เธอต้องกลั

เธออยู่ตรงที่เดิม ส่วนลึกในดวงตาสีดำขลับของเขาส่