๋ว เมื่อเห็นห้องอันว่างเปล่าแล้ว เธอก็รู้ได้ทันที

ต่อคู่บ่าสาวที่ติดอยู่บนประตู จากนั้นเสิ่นชิงชิวก็เดิน

งิดใจ เธอจึงจัดการเก็บกวาดทุกอย่างให้สะอาดเรียบร้อย แล้วสุ

ธอค่อย ๆ เลือนหายไปเหลือไว้เพียงความเฉยชา จากนั้นเธอก

ลำพังตั้งแต่พลบค่ำจนถึงรุ่งเช้า ซึ่งในขณะที่เสิ่นชิงชิวกำลังมึ

บอย่างมีความสุข ครั้งนี้ เสิ่นชิงชิ

แต่นิดเดียว เขาก็นั่งลงบนโซฟาและนวดขมับด้วยความเหนื

ยยิ้มถากถางว่า “ลู่จ

ของเธอเปี่ยมด้วยคว

สีดำขลับอันลึกซึ้ง ไม่รู้เ

น้าแบบนั้นล่ะ นับตั้งแต่วินาทีที่คุณทิ้งฉันไปในพิธีแต่งงาน นับตั้งแต่วัน

๊ะ จากนั้นก็เขย่าบุหรี่มวนหนึ่งออกมาอย่า

างเลือกที่ดีที่สุดแล้วล่ะ เพราะยังไงซะคุณก็เข้าใจผิดเย้าเย้าจนกู่ไม่กล

ดียวกันก็หัวเราะเยาะกันแบบซึ่ง ๆ หน้าว่า “ฉันล่ะอยากรู้จร

ผมพยายามจะลืมเย้าเย้าแล้ว แต่ความรู้สึกไม่ใช่สิ่งที่จะบังคับกันได้ ผมหวังว่าคุณจะ

่าวของเขา เสิ่นชิงชิวก็ถ

ุกอย่างให้ดีที่สุด เพราะหวังว่าความรักจะสามารถเปลี่ยนแปลงคนคนหนึ่

ังให้กับครอบครัวของตัวเอง แต่สุดท้าย สิ่งที่เธอได

กเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาในหัวใจของเขาอย่างฉับพลัน “ในบัตรใบนี้มีเงินอยู่

ั้งหมดของเธอในช่วงสามปีที่ผ่านม

้าล้านในสายตาของเสิ่นชิงชิวม

ยรติยศของตระกูลลู่ของคุณ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากได้ตำแหน่งคุณนายลู่ที่คนอื่นเขาพากันอิจฉาด้วย！” ใบหน้าอันงดง

่า ระหว่างคุณกับฉันไม่มีวันจะญาติดีกันได้อีก！” หลังจากพูดจบ เธอก็

หัวใจของเขาราวกับถูกขยำขยี้อย่างเบามือ ลมหายใจของเขาหยุดชะ