รติดตัวมาเลยสักอย่าง แต่ดันเผลอหยิบเสื้

ษะ แต่กลับยังคงรู้สึกหนาวไม่หาย เธอหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร

ขับรถซุปเปอร์คาร์สีแดงสดมาจ

าวเอาไว้จึงรีบถอดแว่นกันแดดออกจากใบหน้า จากนั้นก็ถามด้ว

เอนหลังพิงพนักเบาะด้วยความเหนื่อยล้า จากนั้นก็เล่าถึงเหตุการณ์ระหว่างเธอกับลู่จั๋วด้

ธอยังคงรัวเหมือนกับปืนกลว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะหลายปีมานี้มีเธอคอยช่วย ไอ้ลู่จั๋วมันเอาอะไรมาคิดว่า ลำพังแค่ความสามารถกระจอก ๆ ของมันจะพาให้มันมาอยู่ในจุดที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ได้ กับไอ้โง่ตาถั่วหูหนวกอย่างมันเนี่ยนะ

ุปของชีวิตที่สมบูรณ์แบบอย่างการได้รับความรักจากพ่อแม่หรือชีว

้นมาได้ ซึ่งมันส่งผลให้เธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ดวงตา

ไม่เสียใจให้กับมันอีกแล้วล่ะ” เสิ่นชิงชิวกระตุกมุมปากเผยรอยยิ้มออกมาอย่างอ่

ตอนที่ฝ่ามือของเธอสัมผัสกับร่างกายอันร้อนจัดของอีกฝ่าย เธอก็ต้องส

นตระกูลลู่ รวมถึงบรรพบุรุษสิ

ขอบของเมืองไห้ ถ้าไม่มีเสิ่นชิงชิวคอยช่วยวางแผนและกลยุทธ์ให้ ลู่จั๋

ติล้ำค่า แต่พอนังสารเลวซุนเนียนเย้านั่นกลับ

ไม่มีเสิ่นชิงชิวแล้ว เธอจะคอยดูแล้วกันว่า

รเทาลงแล้ว เสิ่นชิงชิวที่อยู่บนเตี

า ในอากาศคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้

รอบ ๆ ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะไปสะดุดตากับ

ีหน้าตกใจทันที จากนั้นก็เรียกขึ้

นธรรมชาติ เนื่องด้วยเห็นว่าไม่มีความผิดปกติใด ๆ เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเงียบ ๆ จา

วส่ายหน้าไ

วายยวี่มองไปยังใบหน้าที่ซีดเผือดและอิดโรยของเส

วต้องเผชิญ แล้วก็เดือดดาลในสิ่

กรธที่อยู่ในใจเอาไว้ แล้วก็พูดว่า “