องเซ่อเยียนออก ในใจนา

ังมองออกเลย แต่นางในชาต

และน่าเศร

ษะการแพทย์ทหาร ในอดีตนางอาจจะรู้สึกเป็นกังวลมากเกินไปจนทำให้สับสน แ

งจำได้ว่าเหมือนนางจะพูด

ารมณ์ไว้ แล้วก็ยังคงพูดออกไปว่า

ณหน

ไ

่อต้าน นางจึงหันก

กเกี้ยวเจ้าสาว แล้วก็แอบ

กจวนกั๋วกงแห่งแคว้นเป่ยเหลียงโดยเร็วที่สุด ซึ่งวิธีที่เร็วและได้ผลที่สุ

่งมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งทำให้นางดูอ่อ

หลังจากนั้นไม่นาน เซ่อเย

คบเพลิงที่กำลังลุกไหม้จากมือของเซ่อเยียนมา ทันใดนั้น

่มั่นคง สายตาดูเฉียบคม นางมองไปรอบ

มื่อใด สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้กลับแทนที่ด้วยเหตุการณ์ที่ประช

คว้นเซิ่งถังจ

าจวนกั๋วก

าดหวังอยากให้ซูเฉิงอิ้งรีบๆ ทำให้ทุกคนในแคว้นเป่ยเหลียงขุ่นเคืองใจโดยเ

อิ้งเอาไว้พลางพูดโน้มน้าวว่า “ท่านพี่ อันที่จริงไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ก

นางก็แสร้งจะไปแย่งคบเ

ิ้งเป็นห่วงซูเจินเจิน

ตอน

งแต่ยัดคบเพลิงเข้าไปในมือของซูเจินเจินเท่านั้น แต่ยังไ

จ็บปวดจนปล่อยมืออ

ึง

กไหม้ร่วงตกลงไปที

่บ…

โชนลุกลามออกไ

เป่ยเหลียงต่างก

างกลับจุดไฟเผาบ้านสาม

อย่างไรกั

อไปเคาะประตูของจวนกั๋วกงก็เท่านั้นเอง เหตุใดเจ้าถึงได้หุนหันพ

ังไฟที่กำลังลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสาย

องจวนกั๋วกงแห่

่อนอยู่ตรงที่นั่งหลัก ลูกประคำในมือท

สัมพันธไมตรี จักรพรรดิแห่งแคว้นเป่ยเหลียงกลับส่งตัวสตรีนางนี้มาให้จวน

รได้นั้น จึงทำได้เพียงปล่อยให้นางทรมานอ

ูของฮูหยินใหญ่ว่า “เมื่อกี้นี้ข้าไปที่เรือนเจี๋ยจื่อมา คนรับใช้บอกว่

ที่ถือลูกประคำอย

่ยวเตร่ที่ตรอกบุปผาเช่นนั

“แต่นางก็เป็นแค่ลูกสาวของขุนนางต้องโทษคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได

ผู้เป็นฮูหยินเอกลดสายตาลงและหันหลังก

ังจากนั้นนางก็ชะเง้อคอมองไปทางประตูจวน แล้วก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า “น

ะพูดว่า “อย่างไรนางก็เป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง คาดว่านางคงจ

้นมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับว่าคนพวกนั้นที่พวกนางปล่อยทิ้งไว้ข

ูดทั้งที่หอบหายใจว่า “แย่ แย่แล้ว ข้าได้ยินคนเฝ้าประตูบอกว่า ป