ับจ้องไปที่ซูเฉิงอิ้ง จากนั้นนางก็แอบ

คะ” นางหลิวผู้เป็นฮูหยินเอกที่ยืนอยู่ข้างฮูหยินใหญ่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก

าทีเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มพร้อมกับพูดว่า “แต่ไหนแต่ไรมาแคว้นเป่ยเหลียงของพวกเรามักจะให้ความเคารพผู้อาวุโสอ

ิ่งถังผู้นี้มาจากจวนแม่ทัพ บางทีนางอาจจะมัวสนใจแต่เรื่องการเรียนศิลปะการต่

ำลังถากถางว่าซูเฉิงอิ้งกับซูเจ

า จวนเจิ้นกั๋วเจียง

ในห้องหับลับตา เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เช่นนี้ นางจึงตกใจกลัวจนไม่กล้าแ

างก็ไม่ได้กลับไปอยู่ที่จวนเจิ้นกั๋วเจียงจว

มือของนางก

นว่าซูเฉิงอิ้งได้เดินไปข้างหน้าและพูดขึ้นว่า “ซูเฉ

ถึงเพียงนี้ เดิมทีพวกนางเตรียมคำพูดแดกดันเอาไว้เยอะมาก แต่แล

ลของเจ้าถูกลงโทษเพราะพวกเขาละเมิดกฎทหาร เจ้าคงจะไม่สบายใจมากเลยสิท่า แต่ในเมื่อตอนนี้เจ้ามาที่แคว้นเป่ยเหลียงเพื่อ

ถือเป็นการดูห

า แม้บุญคุณเท่าน้ำหยดเดียว ก็ต้องตอบแทนดุจสายธารน้ำ ข้าเพิ่งมาที่จวนกั๋วกงก็ได้ร

่เข้าใจว่าเหตุใดซูเฉิงอิ้งถึงต้องขอบคุณนางด้วย แต่เมื่อเห็น

ห็นเช่นนี้ ต่างก็พากันคิดว่าซูเ

็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น นางจะมี

งซูเฉิงอิ้งอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา แล้วก็นึกถึงท่าทางตอนที่นางโดนพู

้าดินเสียเถิดเพคะ” เมื่อฮูหยินรองเห็นว่าสองมือของซูเฉิงอิ้งว่างเปล่า นางก็คิดว่าสาว

กครั้งและเริ่มหมุนลูกประคำในมือไปมา นางได้ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะต้อ

้ พวกนางต่างก็เบิกตากว้

ตะโกนขึ้นมาโดยไม่ละสายต

ึง ตึง

้าดังขึ้นมา

อบอวลไปทั่วทั้งห้องโถ

ห็นจิ่นหานเดินเข้ามา โดยในมือถืออะไรบางอย่างเอ

็พูดขึ้นมาเบาๆ ว่า “พี่สะใภ้รอง เหตุใดข้าถ

เป็นฮูหยิ