ี่ซูเปอร์มาร์เก็ต หรืออาจจะกลับไปแล้วก็ได้ แต่ฉันเป็นคนที่ชอบอะไรที่มันแน่นอนค่ะฉันเลยเลือกรอก่อนสักนิดดีกว่ารอ

ันยังใส่หูฟังอยู่ แต่ตอนที่ซูซี่ทักทายฉัน ฉันก็ถอดมันออกแล้วเก็บมันลงไปในกระเป๋าสะพายข้างโ

แปลว่ากระเป๋าของฉันไม่ได้หล่นข้างทางระหว่างที่ฉันวิ่ง แต่ห

ง ไอ้บ้

าใค

ล็กน้อยแล้วถอยหลังกรูดออกมาแต่ก็ช้ากว่าวาคีนที่คว้าแขนของฉันเอาไว้ไม่ให้หนีเขาไปอีก ฉันกำลัง

ของฉัน

ร์น ทั้งกระเ

วามเคยชินเพราะปกติแล้วถ้าฉันทำแบบนี้วา

่ไม่กี่ปีก็ทำหน้าซื่อตาใสแบบนั้นเป็นแล้วเหรอ ฉันก็ยอมรับแหละค่

กลัวฉันแพ้ ฉันหันหน้าไปทางอื่นเพราะถ้าไม่ขอกระเป๋าคืนฉันก็เข้าคอนโดไม่ได้ อีก

มาคบก

ตกใจเล็กน้อยเพราะเสียงของวาคีนเข้ามาใกล้ฉันมากๆ ฉันหันหน้าไปทางต้นทางของเสียงก็เจอเข้ากั

าหน้าอ

ส่เสื้อคอเต่าสีดำค่ะ ดึงแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอก เอาเสื้อใส่ไว้ในกางเกงยีนที่เข้ากับรูปร่างตั

มาคบก

ง แต่สิ่งที่วาคีนยื่นมาไม่ใช่กระเป๋าของฉันค่ะแต่เป็น มือค่ะ มือของเขา เขายื่นมือมา

ระเป๋าของเฟิร์น" ฉันชี้ไปที่

ได้คื

่ะสิคะ

อกมาอย่างตั้งใจให้เขารู้ว่าฉันเริ่มจะรำคาญแล้

เป๋าหน

วน้

็นพุ่มไม้ วาคีนนั่งหลังตรงอย่างคนที่มีบุคลิกภาพดีแล้วยังยกขาขึ้นไขว่ห้างวางกระเป๋าของฉ

าวอย่างไม่พอใจ แต่หน้าของวาค

วน้

ปซื้

นได้มั้ย ปวดท้องอ

งนั้นเลย" ฉันไล่เขาค่ะ เพิ่งเจอกันครั้งแรก

่ได้ไปแบบธรรมดาเพราะว่าเขาเดินออกไปพร้อมกับกระเป๋าของฉั

นีทำให้ฉันคว้า

ากอีกแล้ว วันน

ระเป๋าคืนคะ" ดูรอยยิ

้จริงเ

ึงลมหายใจอุ่นของเขาที่เป่ารดลงมา เอาล่ะเพื่อกระเป๋าของฉัน เพ

อชะมัด น

องสะทกสะท้านอะไรเลย ฉันเดินนำวาคีนเข้ามาในตัวอาคารค่ะ ผ่านหน

ดีค่ะ

ัสด

มีแฟนสักทีนะคะเนี่ย ฉันดี

ไม่ชะ...

หันไปยิ้มโปรยเสน่ห์ให้กับคนที่ทักฉัน เขาดันร่างฉันให้เดินเข้

ผนังลิฟต์ค่ะ ขนาดฉันดุเขาตั้งขนาดนี้ก็ยังไม่ยอมลดมือลงเลยแม้แต่น้อย

ิ

งสุดท้ายแล้วแบมือขอกระเป๋าจากเขาอีกครั้ง วาคีนเขายิ

รับ คีนฉี่

คีย์

หัสค

สเข้าห้องของฉันมันเป็นวันเดือนปีเกิดของเขานี่คะ ฉันเองก็อายจนไม่รู้จะเอา