นชักแล้วหยิบกรอบรูปออกมา เป็นภาพ

วานเบาๆ ที่มีเพียงเธอที่ได้ยิน

นใหม่จากฝ่ายการตลาดค่ะ” “วางไว้บนโต๊ะเถอะ” ลู่เหยาไม

ต้อนรับบอกว่าเธอขึ้นไปหาคุณซ่ง” ลู่เหยาเ

องบินไปลอนดอนให้ฉันหน่อย” ลู่เหยาพูด “อ

งานต่างประ

คว่ำลงบนโต๊ะ “ไม่ใ

งส่องสว่าง

ยวเฉา ลู่เหยาสัมผัสใบแห้งกรอบนึกถึงวันที่ซ่งจินเหนียนวางมันบนโต๊ะของเธอ “มั

ลังยุ่งกับการด

งจินเหนียน: 【อารมณ์ของว่านอี้ไม่คงที่ ฉั

ความนั้นอยู่น

คืนฝนตกเมื่อ

ลือดเข้าห้องฉุกเฉิน ส่วนเธอยืนอยู่ข้างๆ

งความผิดพลาดเมื่อเกิดขึ

—

ืนเร

ู เธอปิดหนังสือพร้อมรอยยิ้มที่คุ้นเคย "เหยาเหยา?" ซ่งจินเหนียนเปิดประตูเข้ามา มือถือกล่

้าเธอ “เค้กเกาลัดชิ้นสุดท้ายจากร้านขนมดังที่หาซื้อได้ยาก ฉันจำ

่ได้ไป “ขอบคุณ” เธอรับเค้ก ปลายนิ้ว

น ว่านอี้เธอเวียนหัว…” “ฉันรู้” ลู่เหยาขัดขึ้น ยิ้มอย่างพอดี “ร่าง

” “เปล่า” เธอเบือนหน้าเลี่ยง ลุกขึ

กด้านหลัง “อย่าทำแบบนี้ ถ้าวั

นหลังให้เขา มือจับขอบเคาน์เตอร์แน่นอีกครั้ง ได้ยินคำพูดแบบนี้มาหลายครั้งในสามเดือนท

อ “ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนที่มีเหตุผลที่สุ

ใจ” อะไร “กินเค้กตอนนี้ไหม?” เธอเปลี่ยนเรื่อง “ดีสิ” ซ่งจินเหนียนจ

าลัดลอยมา ใบทองบนครีม

ลิ้นแต่ไม่รู้สึกดีเหมือนเดิม “อร่อยไหม?”

นส่งให้เข

เป็นประกายพอใจ “เธอชอบก็ดีแล้ว” เข

ูหนังกันนะ? นานแล

ดาย แต่ในใจคิดถึงตั๋วเครื

อ นั่งคุยเรื่องบริษัทกับเธอ ลู่เห

ามา ทิ้งเงาของทั้งสองคนที่ด

ป ลู่เหยาพิงไหล่เขา “นิดหน่อย” “ง

จินเหนียนหลับ

เมื่อสามปีก่อน ตอนที่พวกเขาเพิ่งคบกัน เขาก็เ

เหล่านั้นไม่สามารถก

เบาๆ เดินไ

ะยับ หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เป็นข้อควา

ินเหนียนพลิกตัว พึมพำชื่อเธอ เธอปิ