ั่งลงที่โต๊ะทำงาน ยังไม่ได้จิบกา

นอยู่ที่ประตูใน

ขาพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย เสี่ยวหลินและเพื่อน

ะไร ซ่งจิ้นเหนียนจะพาลู

นี้เคยทำให้เ

อกสาร ซ่งจิ้นเหนียนเดินเข้ามา จับมือเธออย่างนุ

ราวกับกลัว

เขตสำนักงาน เธอรู้สึกถึงสายตาที่เต็ม

มไปยังที่จอดรถใต้ดิน “ว่านอี้เช้านี้ไม่ค่อยดี หมอบอ

ในกระจกลิฟต์ เธอควรจะคิดได้แล้

มองเธอ เหมือนจะหาค

่โกรธ?” เขาถาม “ทำไมต้องโกรธ?” ลู่เหยาถามกลั

หายใจ ยื่นมือจะไ

น เขาจึงช่วยเธอก

ุ้นเคยของโรงพยาบาลแ

งเดิน เป็นห้องเดี่ยวที่มีแสง

สือ แสงแดดส่องผ่านม่านลงบนใ

นอี้ตาเป็นประกาย แต่ทันใดนั

นมาลองอุณหภูมิ “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง?” “ดีขึ้นมาก ” ซูว่านอี้ตอบเสียงอ่อนโยน แต่สายตากลับลอย

ธอ “ปวดหัวอีกแล้วเหรอ?”

นเหนียน มือจับแขนเสื้อเขาแน่น ท่าทา

ียกเธอไว้ “เธอแค่รู้สึกทางจิตใจ เดี๋ยวก็ดีขึ้น” ซูว่านอี้ยกหัว

ลู่เหยาเดินไปที่หน้าต่าง ดึงม่านออก “ต้องการของใช้ไหม? ฉันจะไปซื้อให้” ซูว่านอี้ไม่คิดว่าเธอจะสงบขนาดนี้ เธอกัดริมฝีปาก

านั้นเต็มไปด้วยหนามที่คนใ

หยิบกาน้ำแล้วเดินออ

ที่ปลายทาง

างเหม่อลอย เธอไม่ควรมา รู้ทั้งรู้ว่าจะ

ซูว่านอี้กำลังดูแ

มของดอกไม้ทำให้ลู่เหยาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ไม่เป็นไร” “ทำไมล่ะ?” ซูว่านอี้ทำหน้าเจ็บใจ “ไม่ชอบเหรอ?” “

าบาลไม่ถูกใจ ? หรือคิดว่าสิ่งที่ฉันแตะต้องไ

เห็นด้วย “ฉันไม่ได้…” ลู่เหยารู้สึก

ด้วยความเจ็บปวด “จิ้นเหนียน… ฉันเว

ะคองเธอ กดปุ่มเรียกพยาบา

งรีบ หันไปบอกลู่เหยา “คุณพักผ่อนก่อน ฉันจะพาว่านอี้

เธอเริ่มเจ็บ คอเหมือนมีอะไรติดอยู่ หายใจ