ต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในเสียงร้อง

อี้ออกไปข้างนอก พยาบาลเข็

สียงร้อนรน “เธอรู้สึกเวียนหัวนิด

ห้ซูหว่านอี้อย่างชำนาญ “ญ

ักหน้าอย่างไม่ลังเล ลืมไป

่อนไปข้างนอก โดยไม่ห

กนิ้วของเธอ ตกล

ครสังเ

บวม น้ำตาไหลออกมาโด

เกตเห็นอาการผิดปกติของเธ

รตอบ แต่ทำได้

บนพื้น แล้วชี้ไปท

้าใจทันที พยุงเธอนั่งลง “ฟังฉันพูดไ

ความเวียนหัวทำ

ยู่ข้างหู หูฟังเ

รีนาลีนไหม?”

แพ้ก่อนค่

้ลู่เหยาตื่น

อดทำให้เธอนึกถึงเมื่อปีที่แล้ว ซ่

งจนไม่หาย เขาเฝ้า

้ เขาอยู

เสียงอ่อนหวานของซูหว่านอี้ลอยมาจากห้อง

งของซ่งจินเหนียนนุ่มนวลและอบอุ่น “

สึกปวดท้อง

์ แต่ความเจ็บปวดอีกแ

ที่แล้วที่เธอต้องออกจากง

รียกรถพยาบาล ทั้งบริษัทก็รู้เรื

จินเหนียนกลับ

ากกลีบดอกลิลลี่ที่กระจัดกระจ

เธอหนึ่งแก้ว “รอดูอีกครึ่งชั่วโ

าต้องฝ

งเธอดีขึ้นบ้าง แต

ป เธอไม่อยากอยู่ที่

วย เธอหันไปมองห้องตรวจท

เปิดไ

่านอี้นั่งอยู่บนโต๊ะตรวจ ซ่งจ

คอของเขา ริมฝีปากเกือ

ก็กำลังลูบผมยาว

องลู่เหยาหน

ยุด ไม่

ลู่เหยาปล่อยให้ตั

สั่นแรง เป็นข้อคว

นจะกลับช้าหน่อย เธอข

มองจอจน

ิมพ์ตอบกลั

่ายบุคคล : 【ขอให้เร่งขั้นตอนกา

【เตรียมพร้อมแล้ว เหลือแค่ลายเซ

ฉันจะจั