าณิชย์ไพศาล

ชื้อและความสิ้นหวัง กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายของฉันกรีด

ง สีหน้าของเขาอ่านไม

เขาพูด เสียงเร

้นส่งคลื่นความเจ็บปวดลูกใหม่แ

าฬิกา Patek Philippe ที่เขามักจะสวมใส่อย่างสิ้นเชิง จิ๊กซอว์อีกชิ้นเข้าที่ ดิน นักแสดงผู้บ้าบิ่น

าพูด ราวกับว่านั่นอธิบายได้ทุกอย่

ริมฝีปากฉัน “เธอไม่ได้ไม่ปกต

น เสียงของเขา

นชื่ออรุณรัศมี” แล้วก็แก้ตัวเอง “

ลาดใจวาบขึ้นในดวงตาเย็นชาของ

มรู้สึกเหมือนเถ้าถ่านในปาก เขาเคยเป็นโลกทั้งใบของฉัน ตอนนี้ เขาเป็นแค่ภัทร ก

าม คำถามลอยอยู่ในอากา

สาวฉัน” เขาต

ดัน เสียงต่ำและสั่นด้วยความโกรธที

วและเฉียบคมเกินไป “ความรับผิดชอบข

้น แต่ฉันยังคงเงียบ จะมีประโยช

ขาตอบรับโทรศัพท์ เสียงของเขานุ่มนวลลงทันที “แครอล? เ

ไปจากฉันแล้ว จากผู้หญิงที่หลังเป็นแผลเหวอ

ว” เขาพูด “แค

ปล่า “คุณไม่ต้องกลับมาอี

ดยไม่มีคำ

็บปวดและไข้ แผลที่หลังของฉันติดเชื้อ ฉ

ฉันได้ยินเสียงคนคุยกั

ววของความกังวลอย่างแท้จร

ะเลือดเธอ แครอลรู้สึกอ่อนเพลีย หมอต้องการตรวจเลือด และ

เขากำลังเอาเลือ

งหลังเธอ ฉันอ่อนแอเกินกว่าจะต่อสู้ ไข้ขึ้นสูงจนพูดไม่ออก ฉันทำได

ต็มหลอด พลังชีวิตของฉันกำลังถูกสูบออกไป

็นทางร้อนๆ ลงมาตามขมับ ความอยุติธรรมของทั้งหมดนี้เป็น

ออกมา และด้วยความอ่อนโยนที่น่าปร

เสียงกระซิบแผ่วเบา “เดี๋ยวพ

คำสัญญาที่ว่า

เลือดของฉั

เสี้ยวสุดท้ายของความรักที่มีต่อเขาเหือดหายไป ทิ้

น ในความเงียบที่ปลอดเชื้อของห้องพักโรงพยาบาล ฉันรู้ได้อย่างแน่