ามขุ่นเคืองและอับอาย เกิดมาจะอายุสามสิบยังไม่เคยน

้

องหญิงสาวตรงหน้าที

ี่ยนะนอนกับคุณ?” ธีรวี

บคุณหรอกไม่ใช่สเปกผ

าใครเม

ต่เหมือนจะนึกอ

ลังจากนั้นก็หยุดลงที่หน้ารถคันหนึ่ง ก่อนจะอาเจียนใ

ยิ้มเจื่อนๆ ให้ ก็แน่ละ...จำได้แ

หม?” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นพล

่าหญิงสาวตรงหน้าต้องมีฐานะด

องการค่า

ถามขึ้นแม้สีหน้าก็ยังแสดงค

ธีรวีร์กล่าวด้ว

โทษแล้วกัน!” ปิ่นกานต์พูดพร้

ขอโทษขอ

วลุกขึ้นจากเตียง มือข้างหนึ่งยังจับผ้าห่มบังกาย

อ่ยถามขึ้นพลางส่งสายตามองชายหนุ่มต

ามองหญิงสาวแล้

่รู

ปฟาดฝ่ามือลงที่แก้มซ้ายของเขาสักครั้ง แต่ติดอ

เสื้อผ้าฉัน

ความไม่พอใจ ที่อยู่

ขำไม่อยู่เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวตรงหน้า อยากแกล้งให้หายเ

ุครบสามสิบไม่เคยมีผู้ชายคนไห

ังไงก็ไม่มีทางที่จะถอ

กัดฟันพูด “ถ้าคุณไม่

ิกคิ้วมอง

ไม่เคยถูกผู้ชายแกล้งแบบนี้มาก่อนเลย จริงๆ แล้ว แทบไม่เข้าใกล้ผู้ชายด้วยซ้ำไป

้งแล้วยังขำไม่ออกอีก คุณเธอมาไม

ญิงสาวตะโกนพลางมองชายหนุ่ม ข

ันที สงสัยจะแกล้งเยอะไปหน่อยจริงๆ “เสื้อผ้าคุณผมให้แม

ง!” ปิ่นกานต์ส่งสายตาค

บบ้าน...อย

นเปลี่ยนช

บด้วยท่าทางสบายๆ ซึ่งแตกต่างจา

ยินไม่ผิดและ

ห้เที่ยวผับขนาดไหนก็ไม่เคยเข้ามานอนห้องผู้ชาย ไ

อนว่าจะยอมทนใส่ชื้นๆ รีบกลับบ้านและหนีหายไปโดยไม่ต้องม

ๆ ที่มาทำความสะอาดห้องน่ะ” ธีรวีร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

จะร้องไห้ออกมา นี่สวรรค์กำลังกลั่นแกล้งใช่หรือไม่ เขาเป

์กล่าวพร้อมกับเบี่ยงตัวกลับทางประตูให้ ชายหนุ่มยิ้มที่มุม