บตาลง ในใจยั

ปีแ

ธอไม่เคยรู

ความเมตตาเพียงนิดก็ทนต

ารกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาไม่ได้ตั้งใจ

ง่ายเหลือเกินที่จะหลอกตัวเองไปวันๆ โดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องทำอ

ปีแ

ต้องตื่นจา

บลึกไปอีก

้องมัวพะวงถึงอาการป่วยของเฉินอวี่เยียน และ

้เธออยู่ที่ข้างเตียง ขณะนั้นมีคนไข้เดินผ่านหน

ือที่เป็นหัวหน้าแผนกขอ

ะบุชื่อระบุตำแหน่งชัดเจนว่าเป็นหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของ

องเปลี่ยนหมอไหม กว่าฉันจะท้องลูกคนนี้ได้ไม่ใช่เรื่อ

ล่า？ ว่ากันว่าหมอคนนี้บังคับให้คนไข้กินยาจีนจากร้านขายยาที่ตัวเองระบุไว้เท่านั้น

พื่อเงินแล้ว ถึงกับต้องโ

ปัญหาก็เห็นว่าโรงพยาบาลช่วยปิดข่าวให้เงียบ แต่คราวนี้ที่ถูกแฉออกมาก็เพราะลูกของเฉินอวี

ด้มีเงินถุงเงินถังขนาดนั้น แล้วลูกในท้องคนนี้ฉันก็ลำบากแทบ

าบาลไปเลยดีกว่า พวกนี้ก็พวกเดียวกันทั้งนั้

…

อขมวดคิ้

ถกแขนเสื้อเตรียมจะออกไปมีเรื่องทั

รู้อะไรเลยก็เอามาพูดพล่อยๆ ฝีมือการรักษาของอาจารย์ ค

สติและเยือกเย็น

ที่กำลังโอบอุ้มและฟูมฟักชีวิตใหม่ รับรู้ได้ถึงทุกๆ เสียงหัวใจ

หญ่ก็แค่ฟังคนอื่นพูดมา ได้ยินว่าหมอที่ไหนเก่งก็พากันไป

ที่มาทำลายชื่อเสียงของ

เมื่อศรัทธาถูกบิดเบือน เธอจึงโกรธจนอยากจะลงมือกับใครสักคน “จะปล่อยให้เข้าใจผิดแบบนี้ต่อไป

บนี้ ต่อไปจะล้

รู้สึกท้อแ

นอวี่เยียนและโอวม่อเยวียนสองคนนี้ เป

นจือจะทำอะไรวู่วาม จนต

นดวงตาของลูกศิษย์ จึงพูดปลอบโยนเบาๆ

ยนยังคงท

ารงั

การยั

นชาที่ตัวเองเสีย

เองด้วยความหงุดหงิดจ

บอกอย่างชัดเจนว

ธอก็พูดออกมาเรียบๆ “เสื้อผ้าเก่าๆ ที่ทิ้งไว้บ้านตระกูลโอว ฉันไม่เอา

ียบเฉยมาก ไม่มีแววของอารมณ์ชั่ววูบแม้แต่น้อย

ใช่คนวู่วามม

ิญหน้ากับผู้ชายที่ชื่อโอวม่อเยวียนเท่านั้นแหละ

อบอกว่าจะหย่า ว่านเ

ดว่าอะไรนะคะ？ ！” ว่านเช

นี้ฉันไม่มีชุดไปออกศึก

าา！！！

ผเข้ากอดเปี่ยนจือแน่น แรงกอดนั้นมหาศาลจน

แดงก่ำไปหมด น้ำเสียงที่เคยห้าวหาญข

ย์จะดันทุรังยึดมั่นในเส้นทาง

วิตพังทลายเพราะผู้ชายสารเลวอย่าง

่อนที่นั่นเถอะ！ เราหย่ากันเดี๋ยวน

เปี่ยนจือจะเปลี่ยนใจซะก่อน เธอรีบสั่งเลขาในสายอย่างลนลาน “ขอด่วน

ใจกว้าง “ช่างเถอะ อาจารย์ของฉันจะมาขัดสนเรื่องเศษเงินเศษทองพวกนี้ได้ยังไง？ ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ถือว่ายกใ

พร้อมทิ้งท้ายไว้อย่างกระตือรือร้น “อาจารย์！ รอฉ

งที่เร่งรีบของว่านเชี่

ลี่ยนใจขนาด

ยนออกไปแล้ว เปี

การจะไม่ได้ตำหนิอะไร แต่เธอรู้ดีว่าหากชื่อเสียงของโรงพยาบาลเสียหายจนคนไข้ขาดความเชื่อมั

นอวี่เยียน เธอต้องร

จึงพลอยเผื่อแผ่ความรักให้คนตระกูล

ซึ่งพันธะทางใจ เปี่ยนจือจึงลงมือทำสิ

ผู้อำนวยการเป็นอันดั

้งต่อหน้าเธอทันที “โธ่ หัวหน้าเปี่ยน คุณ

้กระแสสังคมมันรุนแรง แถมร่างกายคุณก็เพิ่งจะฟื้นไข้ เพราะงั้

ำผมขวัญเสียจริงๆ นะ หัวหน้าเปี่ย

ปกติ มีอะไรไม่พอใจเรามาปรึกษากันได้ แต่พฤติก

งเข้ม ใบหน้าอวบอิ่ม

้าเ

เปี่ยนจือ เกิดมาเพ

ตัดแล้วสั่นพะว้าพะวัง ไม่กล้าลงมือ

้นราวกับถือพู่กันวาดภาพ ทุกท่วงท่าที่ปลายมีดกรีดลงไปล้วนสง่างามและเปี่ยมไปด้วยสุนทรี

วามวู่วามแบบคนหนุ่มสาว และที่สำคัญที่สุดคือเธอมีคว

ี่เขาแทบไม่เคยเห

าตั้งแต่เกิด แล้วเขาจะยอมให้

ทางซะ

าอยากให้ผมจัดการพวกเขายังไง ขอแค่ไม่เกินความสามารถ ผมจะใช้เส้นสายส่วนตั

า “ผู้อำนวยการคะ คุณก็ทราบดีว่าแต่เดิมที่บ้านอนุญาตให้ฉันออกมาทำงานข้า

้อนรุ่มดั่งไฟของผู้อำนวยการก

มีพนักงานนับพันชีวิตที่ต้อ

ด้ แต่……เรามีข้อตกลงกันนะ！” ผู้อำนวยการมองจ้องเปี่ยนจือตรงๆ “ถ้าวันหน้าคุณคิดจะทิ้งแ

พทย์แผนจีนกับแผนปัจจุบันมันแยกกันไม่ขาด！ งั้นเอาเป็นว่าถ้าวันหน้าคุณมีวิธีกา

กหน้าพลางยิ้

รออยู่ที่หน้าประตูรู้ว่าเปี่ยนจื

กคนไว้มากมาย ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจนะคะ และฉันก็ซาบซึ้งใจมากสำหร

้นจากตัวฉัน ฉันจะจัดการให้จบก่อนที่จะจากไป