ามวัน เดี๋ยวก็

ียวยีไม่อยากจะเผ

ยู่ตรงข้ามกับชายคนนั้น เฉียวยีแสดงท่าทีระแวดระวังและมุ่งมั่นเหมือนกับสมัยตอ

ถึงแม้สัญญาว่าจะคืนเด็กให้กับคนในครอบค

ลับไปแล้ว คุณเองก็ไปพักผ่อนเถอะ พัก

้ว่าตอนนี้หน้าตาผมเผ้าของเฉียวยีจะยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ สภาพด

ิดเขา พี่เลี้ยงของกู้ฝานซิงถูกผมตำหนิต่อว่าที่ทำผิดพลาด เนื่องจากความโกรธแค้นเธอจึงขโม

ๆ ของซิงซิงน้

เกิดมาไ

ูกลิขิตใ

ยบร้อยแล้ว เธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ หลังจ

เวลา ต่อมาก็นั่งรถอีกห้าหกชั่วโมง ตอนนี้เธอต้องการพักผ่อนกายและ

่อไร เฉียวยีก็ถูกปลุกตื่นด

ณช่วยออกมาดูหน่อยเถอะค่ะ” มันคือ

ีอยู่ในห้องที่เก็บเสียงได้ดีจึงไม

ยงร้องไห้ของซิงซิงดังลอดเข

ู่นี่แล้ว” เฉียวยีเดินผ่านคนรั

องแม่ สลัดตัวหลุดจากพันธนาการของคนรับใช้ วิ

บเขาอย่างปลอบประโลม “ขอโทษด้วยนะ แม่น

ยร้องไห้โวยวายแบบนี้อีก เขาเป็นนักเลงตัวน้อยขอ

ิงจะเป็นเด็กดี จะไม่รังแกคนอื่นอีกแล้ว

ไม่ได้ห้ามรั้งอะไรเลย เป็นเพราะว่าตัวเอ

รถส่งเสียงร้องไห้ออกมาเพื่อระบายคว

งร้องแล้ว เดี๋ยวถ้าพวกของเจ้าอ้

แล้ว” เด็กน้อยพยายามหยุดร้อง เขากลัวว่า

ไห้ ก่อนจะหันไปสบตากับกู้เช่อที่ย

ักพักเดี๋ยว

วเองเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จริง

ียื่นมือออกไปแตะหน้าผากของซ

เธอคิดว่าเป็นเพราะร้องไห้ ตอนนี้ถึง

นก็เดินตรงเข้ามา “น

หยิบปรอทวัด

8

้าไปในเสื้อกั๊ก

้วไม่คิดจะเปลี่ยนให้เลยเหรอ ！” เฉียวยีไม่

กแต่จับเด็กที่ร้องไห้โวยวายมานั่งบนที่นั่งนิรภัยในรถเท่านั้น พอมาถึงบ้านตระกูลกู้ เ

่อหันหลังไปสั่งกำชับ

าจะเอื้อมมื

าแตะต้องเด็ก ก่อนจะตะคอกออก

ส่อีก ภายในใจของเขาเริ่มโมโหขึ้นมาแล้ว แ

ากเปิดเครื่องทำน้ำอุ่นแล้วถึงได้รีบเปล

งไปข้างล่างอย่างทุลักทุเล วิ่งอยู่นานสองนานก็ไม่มีรถแท็กซี่เลยสักคัน สุดท้ายก็เห็นรถยนต์ส่วนตัวคันหนึ่ง เธอไม่สนความปลอดภัยอะ

นี้ อาจจะเป็นโรคเยื

คงรู้สึกหวาดกลัวกับคว

ม่มีชีวิตชีวา เธอคิดว่าเป็นเพราะร้องไห้โวยวาย ไม่ค

เริ่มรู้สึกหนักเปลือกตา เขารู้ว่าตัวเองป่วยแล้ว แต่กลั

ข้างนอก ปากพูดพึมพำซ้ำไ

ลเด็กมีค

โทรศัพท์มาก่อนล่วงหน้า หลังจากม

ไปด้วยความวิตกกังวล ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเชิงปรึ

กมันเห็นได้ชัดเจน เขาเองก็วางท่าทีที่

้ แต่ลูกเพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน เขาอยากจะสร้

ายเพียงคนเดียวที่เขาต

่อนจะรู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม ส

องจากไปอยู่วันยังค่ำ

นได้ชัด ผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็รู้สึกว่าแขนมันเ

บาลอย่างใจจดใจจ่อ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธออุ้มเด็

เกลือแล้ว เฉียวยีถึงได้ถอ

ำเป็นต้องกินยา แต่เป็นไข้จะปล่อยปละละเลยไม่ได้ ก่อนหน้านี้มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เกือบจะเป็นไข้จนเยื้อบุสมอง

อย่าให้เขากินของที่

ื่อออก จะต้องคอยลูบหลังของเขาตลอ

บของเล่นที่เขาสามารถนั่งได้มาโดยตลอด ก่อนหน้า

ิงซิง เด็กก็น่าจะเกิด

าให้เขาดูหน้าจอมากเกินไป อีกสองเดือน

้ให้น้ำเกลือของซิงซิง พร้อม

าพร้อมกับถามขึ้น “ค

ธอ ไม่ได้ตอ

าของซิงซิง “อยู่ด้วยกันกับเขา

ดยตลอด แต่ตราบใดที่มีคนมาบอกว่าเขา “ไม่มีพ่อ” ต่อให้เสียงต่

ปี แล้วพวกคุณใช้ชีวิตอยู่กันยังไง？” คำพู

่าสงสัย หรือว่าอยากจะห

ลา เขาจึงไม่ได้รับข้อมูลที

หนึ่ง ค่าใช้จ่า

าง แล้วฉันก็พอจะมีเงินเก็บจากการทำงานในช่วงหลายปี

จากกลับมาที่เมืองซูอัน มันก็ถึงเวลาที่เธอจ

องผู้ป่วยเดี่ยว ตอนนี้ประตูห้องมีเสียงดังขึ้น จา

คนหยุดพ

ว้ สีหน้าซีดเซียว ดูน่าจะอายุประมาณสามสี่ขวบ อยู่ใ

นางพยาบาลตรวจสอบข้อมูลคนไข

มาทันที คนแซ่จิ่ง

าไปมองใบหน้าของผู้ชายท

สามขวบเ

เสียงพูดยืนยันที่ทั้งกังวลทั