กับมาเฟีย ไม่ก็พวกอิทธิพล

งตน ภาพยังติดตาไม่หาย อดบ่นต่ออีกไม่ได้ “ลูกบอกว่ายืดกล้ามเนื

ณพ่

้าน่ารักแดงจัดจนถึงใบหู เจ้าตัวมองบิดาด้วยสายตาน้อยอกน้อ

คนนั้น อดติงเขาไม่ได้ “คุณเป็นพ่อคนแบบไหนก

วร้องไห้วิ่งออกไป เลยพูดอะไรไม่

ยแล้ว ขิมแขรีบใช้โ

้งความกลั

นึ่ง กล่าวต่อ

จบลงเท่านี้ก็แล้วกัน วันนี้ฉันจะพาลูกชายของฉันกลับบ้าน และก็จะอบรมแกเรื่องความเป็นสุภ

จบ เงียบไปอึด

าวคุณด้วยเหมือนกัน ไ

ลังงง เดินไปคว้ามือภูผาพาออกจากบ้านไป อ

องเขาเคยเกิดขึ้นที่ไหนกัน เป็นไปได้ที่บุตรสาวของเขาทำให้อารมณ์พลิกผันเหวี่

หวะชุลมุนพาเด็กเวรนั่นจากไป แต่เขากำลั

ยคร

วารปลุกนิรันดร์ใ

มองไปกล้วย พี่เลี้ยงคนสนิทของบุตรสาว ทาง

ดร์คะ คือ...

นเองทั้งห้องก็พากันเงียบกริบ ทุกคนต่างรู้ดี ว่าไม่

งเรื่องที่เกิดขึ้น ว่าเหตุใดปลายฝนถึงพาคนนอกเข้าบ้านมาได้โดยที่ลูกน้องของเข

ครู่ใหญ่ เสียงทรง

ระวัติ ปูมหลังของสอ

นออกจากตรง

่าเกลียดอย่างที่พ่อของเด็กคน

้งหมดออกมาอย่างเต็มใจมากกว่าการเค้นบังคับ ประเดี๋ยวเจ้าตัวจะตอบรับออกมาพร้อมเหตุผลที

จ และการถามย้ำในตอนท้ายของมารดา

ถนนอย่างเดิม เม้มปากนิดๆ ชั่งใจว่า จะทำอย่าง

าเรื่องมันเริ่มต้นจากตรงไหน…คนนี้ใช่ไหมท

้าเบาๆ ตอบร

ดีนี่ หน้าเขาเหมือนกัน

ื่อมารดาเปลี่ยนเรื่องสนทนา จนท

ต่อ “ชื่

ยฝนค

อีกประโยค ขณะพารถเข้าโค้งของถนนที่กำล

หน้าประหลาดใจ แล้วบอกต่ออย่างที่รู้มาจากเจ้าขอ

เดิม ถามอย่างไม่เคยซอ

..แม่เ

์ครับ เสียชีวิตไปนา

้วพ่อก็คงเลี้ยงลูกไม่เป็น อาจปล่อยปละละเลยจนทำให้เด็กสาวมีพฤติกรรมแบบนั้น แล้ววกเข

ต่อไม่ได้อีกแล้ว พยักหน้าตอบรับ “

ลายฝนต่างหากที่ชวนตนไป พอปฏิเสธว่าไปไม่ได

อกเธอ “ขอโทษนะ

่าจะไปเข้าค่ายติววิชาการกับเพื่อน

ม่ว่าอะไรในตอนน

ี้ มันเกิดอะ

น่ะครับ แล้วก็ฉุดลากจะพาไปที