ินคะ ฉันไม่รู้ว่าคุณชอบทานอะไร ก็

ยไปยืนเคียงลู่ซีเหย

นเฉี่ยนรู้สึกว่าภาพที่กลมกลืนตรงหน้าช่างบาดตาเหลือเกิน เธอจึง

ณซูเอามาให้มีแต่ของโปรดของฉันทั้งนั้นเลยค

ว ในที่สุดเขาก็พูดแทรกขึ้นมาว่า “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ

อนของคุณฉิน” ซูรั่วเวยหันไปถามลู่ซีเหยี่ยนด้วยรอยย

ขรึมมาตลอดก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เขาเอื้อมมือไ

ัน ฉินเฉี่ยนเคยเห็นมาเยอะแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกเล

หยี่ยนจะรักซูร

ซูรั่วเวยก็ตบหน้าผากเบา ๆ ก่อน

ให้กับฉินเฉี่ยน “คุณฉินคะ นี่เป็นการ์ดเชิญงานหมั้

มคะ？” หลังพูดจบ เธอก็เกาะแขนลู่ซีเหยี่ย

โอ้อวดมากกว่า เพราะฉินเฉี่ยนไม่เชื่อหรอกว่า

ใสซื่อและบริสุทธิ์จนเธอรู้สึ

เธอรู้สึกว่ามันเหมือนกับเผื

นึ่งก่อนจะยื่นมือไปรับมา

อดี้การ์ดสองคนที่ลู่ซีเหยี่ยนทิ้งไว้เฝ้าประตูก็ไม่

มองการ์ดเชิญด้วยความใจลอ

าง ๆ มาด้วย เห็นบอกว่าเพื่อ

า “ผู้อำนวยการคะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ

ับคุณซูมาทานข้าวที่ร้านนั้นพอดี ฉันก

ิ่มซีดลงอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ตอนเปิดประตูห

่ตายสักหน่อย แล้วก็ไม่ได้เกิดเรื่องเกินเ

อ ทว่าอยู่ ๆ ฉินเฉี่ยนก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า “เธอบอกว่าต

ขม็งไปยังผลไม้ที่กำลังป

ล่ะ？” ฉินเ

หน้าที่จิ้มลิ้มของหลินหรานก็เปลี่ยนดุร้ายขึ้นมา

ณลู่น่าจะให้คนโยนลงท

มาว่าหวงไคเป็นคนวางยาสลบผู้อำนวยการ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อำนวย

จบ เบาะแสในสมองก็พล

ย่างน้อยก็จบจากม

วามบังเอิญขนา

ับซูรั่วเวยจะบังเอิญไปที่ร้านเดียวกับที่เธ