ที

เร็จการศึกษา ดอกไม้ช่อโตที่ทุกคนต่างถือมาเพื่อแสดงความยินดีให้กับคนในครอบครัว สายตาคู่ของพาขวัญมองไปยังคนรอ

ปตามต้นเสียงเมื่อจำเสี

” เธออุทานด

ยินดีด้วยนะ คนเก่ง” หม่อมหลวงณรงค์

อกล่าวขอบคุณพร้อม

รียมห้องที่บ้า

ม่ดีกว่าค่ะ” หญิง

ูเข้ามาอยู่เป็นค

ณลุง...” สายตามองด้

้งแต่ไม่สำเร็จ หญิงสาวพยักหน้าอย่างยอมรับ

ม่คัดค้านเหรอคะ ดูเหมือน

- ณรงค์ฤทธิ์ได้ดี สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและ

ป็นแบบนี้นั่นแหละ อีกอย่างนี่ไ

่ดีค่ะ” หญิงสาวเริ่มต

อย่างคนแก่คนเฒ่าอยู่บ้านคนเดียวเหงาจ

แต่ว

ยหนูน่ะ แล้วนี่จะย้ายของออกจากหอ

่งนี้ค่ะ เอ่อ..

องลุงอีกคนละกันนะ อย่าคิดมากอีกล่ะ” มือเหี่ยวย่นของหม่อมหลวงณร

ึ้นพร้อมกล่าวขอ

นบ่ายๆ ลุงจะให้คนไปรับหนูที่หอนะ” หม่อมหลวง

วเดินหางไกลออกไปด้วยความรักและเคารพ หญิงสาวยังคงยิ้มให้แม้กระทั่งหม่อมหลวงณรงค

เสียงถอนหายใจดังขึ้นหลายสิบครั้ง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเรื่องงาน อีกส่วนคงเป็นเรื่องครอบครัวของเขา นี่เขาก็ไม่ได้กลับ

รอบๆ ห้องทำงานที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงอย่างสมฐานะกับการเป

ตั้งอยู่มุมโต๊ะ ซึ่งบอกเวลาว่าเกือบเย็นมาก จิรัฎฐ์กลอกตาด้วยความชั่งใจว่าเขาคว

อกไปจากห้อง ใบหน้าคมคายเรียบนิ่งไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา พนักงานที่ต่างชื่นชอบ

ดประตูรถเข้าไปนั่ง เขาสตาร์ทรถแล้วขับออกไปด้

ือแกร่งเอื้อมไปกดปุ่มวิทยุเพื่อเปิดเพลงฟังระบายความเครียดขอ

ิดออก ก่อนจะขับเข้าไปอย่างช้าๆ ใต้ชายคาบ้าน เขาเปิดประตูลงจากรถกับจังหวะที่มีชายวัยกล

างกันเตรียมของยกตู้กันดูวุ่นวา

้ไปไหนกัน แล้วนี

ห็นเฟอร์นิเจอร์หรูราคาแพงไว้สำหรับตกแต

่าให้ยกขึ้นไปจัดห้องใหม

อย่างไม่เข้าใจว่าบิดาเขาจะสั

แค่นี้ก็เย

จะมีคนเข้ามาพักอยู่ด้วยน่ะครับ เลย

รจะย้า

ด้วยสายตาเค้นคำ

นกันครับ คุณผู้ชา

ห้องทำงานเพื่อหาบิดาถามให้รู้เรื่องไปทีเดียว สองเท้าก้

มมือไปผลักออกก่อนจะก้าวเข้าไปข้างในห้อง สายตามองบิดาที่นั่งอยู่บนโต๊ะ

าพูดขึ้นในขณะที่ปิดหนังสือ และละสายตาขึ

ง จะมีคนย้ายเข้ามา ใครหรือครับ” จ

ทธิ์ตอบโดยที่รู้ว่าลูกชายขอ

วามว่ายัง

้ายมาอยู่ที่บ้านของ

สงสาร แ

ียงเข้ม นัยน์ตาคมมอ

ให้พาขวัญมาอยู่ที่นี่และช่วยทำงานที

าะวังจะเอาเป็นเมียแต่แรกอยู่แล้ว...อย่า