้พาขวัญมาอยู่ที่นี่และช่วยทำงานที่

ะวังจะเอาเป็นเมียแต่แรกอยู่แล้ว...อย่าง

แบบนี้ เขากัดฟันกรามจนแน่น สายต

” หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์มองบุตรชายด้วยคว

่อถึงกับโกรธรับฟัง

ไปตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ที่เอาผู้หญิงคนนี้เป็นต้นเหตุที่ทำให

ตวาดเสียงดังด้วยความโมโหพลางลุกขึ้นจากเ

ผมจะอภัยให้ได้!” จิรัฎฐ์มองบิดาด้วยสายตาที่เย็นชาก่อนจะลุกขึ้น

กล้าพูดความลับที่ปิดมานาน ครั้นจะพูดกับภรรยาก็ดันเข้

ตัวลงนั่งที่เก้าอี้เหมือนเดิมด้วยความอ่อนล

้องทางด้านขวามือที่กำลังถูกยกเฟอร์นิเจอร์ชุดใหม่เข้าไป มือแกร่งกำหมัดแน่นด้วยความโมโหที่ตนเองนั้นทำอะไรไม่

อนจะเดินไปอีกทางเข้าไปในห้องของเขาทั้ง

ึ้

หมุนกายพิงกับกำแพงพร้อมยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเขาด้วยความอ่อนล้า ความสุขในครอบครัวของเขาหายไปตั้งแต่พาขวั

หนุ่มแสยะยิ้มออกมา ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน มือแกร่งเอื้อมไปหยิบกรอบรูปที่ใส่รูปถ่ายค

่เดิมพร้อมกับเดินต

่ราวกับว่าให้สายน้ำนั้นพัดความเจ็บปวดและความแค้นออกจากใจไปด้วย ทว่าก็แค่คว

ยกขึ้นลูบก่อนจะใช้มืออีกข้างเอื้อมไปปิดน้ำที่ฝักบัว กำปั้นแกร

่มีเพียงเตียงนอนไม้เก่าๆ สำหรับนอนคนเดียวและเฟอร์นิเ

ใบหน้าเรียวสวยเดินไปเดินมาเก็บของที่ต้องเตรียมย้ายออกในวันพรุ่งนี้ โต๊ะเขียนหนัง

ินมาเก็บของในตู้เสื้อผ้าออกให้หมด ถึงแม้ว่าจะมีเวลาเหลือในการเตรียม

ลิ้นชักโต๊ะหนังสือและตู้ข้างหัวเตียง กระเป๋าใบขนาดกลางอีกใบถูกหยิบออกมาเพื่อใส่ขอ

ามาในสมองของเธอ รูปถ่ายมารดาขึ้นมาเป็นรูปสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ ส่วนบิดาของเธอนั้นไม่เคยแม้แต่ที่จะเห็

ิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพลางจ

รักแม

้าแสนไกล ไม่ว่านานเพียงไหนเธอก

นกระเป๋าของเธอ พร้อมกับก้มลงเ

งสาวยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าพลางถอนหายใจออกมาก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียงด้วยความล้า เ