่งอรุณราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ ช่วง

กของคนทั้งสอง คุณนัยนารู้สึกเจ็บแปล

้าอกที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขาไว้ พยายามจ