ห้ฟูมฟายออกไป วิทยาจ้องหน้าอธิวัฒ

นมาพูดกับมยุรีที่ยังยืนตกใจอยู่ "อ่อ

ารเยาะเย้ย ไม่เหมือนคนที่

บคุณใน 'ความหวังดี' ของเขาสัก

้ว เธอหันหลังเดินจากไปทันที ไม่แ

เลี้ยงไปโดยไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็น

ร่ก็ไม่รู้ เม็ดฝนขนาดใหญ่สาดซัดลง

ขึ้นมาบ้าง แต่ก็ทำให้เธอรู้สึก

งไปรอบ ๆ อย่างเลื่อนลอ

้าง ๆ เธออย่างเงียบเชียบ กระจกหลังรถเลื่อนลง

พูดด้วยน้ำเส

ิมอย่างดื้อรั้น ไม่ยอ

้หญิงบ้านจรัญสนิทวงศ์หนีออกจากบ

้ว่าเขาพูดถูก เธอจึงเป

้างนอกที่หนาวเย็นอย่างสิ้นเชิง เธอนั่งชิด

าออก แล้วโยนมาให้เธอ "ใส

ๆ ของเขาติดอยู่ กลิ่นอายของผู้ชายแปลก

อย่างนอบน้อม "ท่าน

มองมยุรี "ให้

ันที "ฉันไม่อย

"ดี มีกระดูกสันหลังดี" เขาบอกที่

่างระแวง "คุณ

่าหลงตัวเอง" เขาตอ

ียงเสียงที่ปัดน้ำฝ

อย่างรวดเร็ว ผู้ชายคนนี้แปลกเกินไป

เพื่อผู้ชายคนเดียว ทำให้ตัวเองต้อ

งเขา "คุณหมา

ก็ยังมองเข้าตาได้อีกนะ" น้ำเ

่ของเธอกับเขา แต่คำพูดของเขากล

ี "คุณกลับมาเมือ

แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใ

ี่เกิดเรื่อง ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวข