งคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเจริญสุข

เป็นจังหวะมั่นคง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาแต่เน้นดวงตาให้ดูโฉบเฉี่ยว เธอไม่ได้มาที่

ห้องรับแขก บรรยากาศภ

หลังผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่ ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดเดรสสีขาวลูกไม้ ใบหน้

ิ้มบนใบหน้าก็จางหายไป แทนที่ด

กว่าใคร ที่แท้ก็อดีตคนใช้บ้านเรานี่เอง ห

ลูบผมกุลนิษฐ์ "นิษฐ์ หนูอย่าไปสนใจคนไม่มีการศึก

หยันไว้มิดชิด แต่ปากกลับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุ

ขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามินตรา ท่

รักมันบังคับกันไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ฉันกับพี่นน

ื่อเป็นการชดเชย พี่นนท์ถึงให้เงินพี่ตั้งห้าสิบล้าน เงินตั้งเยอะ

ตรงหน้า ปลายนิ้วของเธอลูบเข้าหากันเบา ๆ

ดว่าคุณคงเข้าใจอะไ

ังสีความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเธอจนก

็นฉันที่ทิ้งเขา" เสียงของมินตราไม

วามเต็มใจ เพราะสำหรับของที่คนอื่นใช้แ

ึง ส่วนกุลนิษฐ์หน้าแดงก่ำด้วยความ

ัวจรดเท้า "ข้อสอง เงินห้าสิบล้า

น ฉันอาจจะพิจารณาบริจาคให้ก็ได้นะ ถือว่าเป

!" ชญานิศทนไม่ไหว

วย ในทางกฎหมาย ตอนนี้พี่ชายของคุณยังไม่ได้แต่งงานใหม่ สถาน

มันเหมือนฝ่ามือที่ฟาดลงบนหน้าของกุ

วงเผาะ หันไปสะอื้นกับพิมพา

ชี้หน้ามินตรา "มินต

ันไดไปยังชั้นสอง เธอแค่ต้องการของของเธอ แล้วจะอ

ดังหนักแน่น ทุกย่างก้าวเหมือนกำล

ไปทำไม! ก็แค่ผู้หญิงที่ถูกพี่ชายฉันทิ้ง! แต

ิษฐ์ อย่าไปลดตัวโกรธคนแบบนั้น เดี๋ยวพอมันหม

งเธอ เปิดลิ้นชักและหยิบกล่องไม้

าอาฆาตสามคู่ยังคงจ้องมองมาที่เธอ ราวกั