กลียดชังที่พุ่งตรงมาจากคนทั้งสามในห้องรับแขก เป้าหมายของเธอคือประตูบานใหญ่

ย ๆ หญิงวัยกลางคนผุดลุกขึ้น

อกไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ" พิมพ

ทษนิษฐ์เดี๋ยวนี้

งมารดา "ใช่!คุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้!ไม่อย่างน

งตาที่บีบน้ำตาจนแดงก่ำช้อนมองมินตรา "คุณป้า... หรือ

้อไฟให้พิมพา พิมพายืดอกขึ้น รู้สึกว่าตัว

รู้สึกขบขัน เธอวางกล่องไม้ในมือลงบ

ิมพาคะ ฉันคิดว่าคุณควรจะเอาเวลาไปสอนลูกชายสุดที่รักของคุณด

ฐ์ด้วยนะคะ ว่าคำว่า

ือดขึ้นหน้า ง้างมือขึ้

ึ้นมานั้น แววตาดุดันและเยือกเย็นจนพิมพารู้สึกช

ิต ไม่เคยถูกสายตาแบบนี้จากคนที่เธอเคยมองว่าเป็นแค่

ยู่บนโต๊ะกระจกกลางห้อง มันคือชุดชาที่เธอเป็นค

ต้าหงเผาเสร็จใหม่ ๆ ควั

ิบป้านชาขึ้นมา รินน้ำชาสีอ

านการณ์ตึงเครียด การกระทำนั้นยิ่งทำให้พิมพาและชญาน

ม่ได้ดื่ม เธอหมุนตัวกลับม

ภ้ตระกูลเจริญสุขวัย ฉันทำหน้าที่บกพร่องตรงไห

ื่องธุรกิจ ฉันก็เคยให้ 'คำแนะนำ' ชานนท์ไปไม่น้อย" เ

ับกลับมา มีแต่ความ

กต้องทำไม่ใช่หรือไง!ได้แต่งเข้ามาอยู่ในบ้

ๆ "ถ้าอย่างนั้น วันนี้ฉันขอคืน '

้อนกรุ่นในถ้วย พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าและเส

น้าที่กำลังตกตะลึงของทั้งสองค

พิมพายืนอ้าปากค้าง สมองขาวโพลน เธอไม

ปแล้วเหรอ!" พิ

สียงกระเบื้องกระทบกระจกดัง 'กริ๊ก' ชั

้ว และความโง่เขลาตลอดสามปีของ

ๆ ด้วยความโกรธอีกต่อไป มินตราเดินกลับ

ดดยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้า

ที่กักขังเธอมาสามปี แผ่นหลัง

กกระจายดังไล่หลังมา แต่มันไม่เ

คนขับเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของจิรภิญญาที่สวมแ

าจะไม่ค่อยราบรื่นน