ฟีนิกซ์คืนชีพ: ทายาทสาวที่ถูกลืมเลือน

เมื่อเจ็ดปีก่อน ดอน ดันเต มอเร็ตติ คู่หมั้นของฉัน ส่งฉันเข้าคุกเพื่อรับโทษแทนน้องสาวบุญธรรมอย่างเคียรา เขาอ้างว่านี่คือของขวัญอันล้ำค่า เป็นหนทางเดียวที่จะปกป้องฉันจากชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่า

วันนี้ เขามารับฉันที่หน้าเรือนจำ แต่กลับนำฉันมาทิ้งไว้ที่คฤหาสน์ของตระกูล เหตุผลน่ะหรือ?ก็เพราะเคียรากำลังมี ‘อาการกำเริบ’ ขึ้นมาอีกแล้ว

พ่อแม่สั่งให้ฉันไปพักที่ห้องเก็บของบนชั้นสาม เพียงเพราะไม่อยากให้ฉันไปรบกวนเด็กสาวแสนบอบบางที่ขโมยชีวิตของฉันไป

พวกเขาจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำสุดหรูหราเพื่อฉลองที่เธอหายดี ในขณะที่ฉันถูกปฏิบัติราวกับเป็นเพียงวิญญาณไร้ตัวตน เมื่อฉันปฏิเสธที่จะลงไปร่วมโต๊ะ แม่ก็ขู่ฟ่อว่าฉันเป็นคนเนรคุณ ส่วนพ่อก็ตราหน้าว่าฉันขี้อิจฉา

พวกเขาคงคิดว่าฉันฟังเสียงกระซิบอันชั่วร้ายนั้นไม่ออก แต่คุกคือมหาวิทยาลัยของฉัน ฉันเรียนภาษาสเปนจนเชี่ยวชาญ และเข้าใจทุกคำพูดอย่างถ่องแท้

ในตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักได้ว่า ตัวเองไม่ใช่แค่เครื่องสังเวย แต่เป็นเพียงขยะที่ไร้ค่า ความรักที่เคยมีให้พวกเขาทั้งหมดได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

คืนนั้น ในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่น ฉันล็อกอินเข้าสู่ช่องทางเข้ารหัสลับที่ตั้งค่าไว้เมื่อหลายปีก่อน ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นมาว่า “ข้อเสนอยังคงเดิม เธอจะยอมรับไหม?”

มือของฉันที่มีรอยแผลเป็นแต่ยังคงนิ่งสนิท พิมพ์ตอบกลับไปทันทีว่า “ฉันตกลง”

บทที่ 1

มุมมองของอาเลสเซีย:

ชายผู้เป็นคู่หมั้นของฉัน ดอน ดันเต มอเร็ตติ เคยบอกไว้ว่าการติดคุกเจ็ดปีคือของขวัญ เขาบอกว่ามันคือหนทางเดียวที่จะปกป้องฉัน เป็นความเมตตาอันยิ่งใหญ่เมื่อเทียบกับสิ่งที่พ่อแม่ของฉันวางแผนจะทำ

นั่นคือเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน

ในวันนี้ เขายืนรอฉันอยู่หน้าประตูเรือนจำกลาง ร่างสูงสง่าพิงอยู่กับฝากระโปรงหน้ารถยนต์หุ้มเกราะสีดำขลับที่ขัดเงาจนวับ แสงแดดของแคลิฟอร์เนียสาดกระทบขอบโครเมียมจนเปล่งประกายเจิดจ้า แต่ความสว่างไสวนั้นกลับไม่อาจส่องเข้าไปถึงแววตาอันเย็นชาของเขาได้เลย

เขายังคงดูเหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้ว หล่อเหลาไร้ที่ติ เยือกเย็นจนน่าสะพรึง ราวกับราชาในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงลิบลิ่ว ซึ่งมูลค่าของมันคงมากกว่างบประมาณทั้งปีของเรือนจำแห่งนี้เสียอีก

คนที่เปลี่ยนไปคือฉันต่างหาก

เด็กสาวที่เดินเข้าคุกไปในวันนั้น คนที่เคยรักเขาหมดทั้งหัวใจ ได้ตายจากไปแล้ว ฉันฝังเธอไว้ที่ไหนสักแห่งระหว่างปีที่สามหรือปีที่สี่ หลังเหตุการณ์ถูกทำร้ายในห้องซักรีดเพียงเพราะสบู่ก้อนเดียว

“อาเลีย” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เสียงที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้หัวใจของฉันเต้นระรัว แต่ตอนนี้มันกลับเป็นเพียงแค่เสียงธรรมดาเสียงหนึ่ง

เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ฉัน

“ทุกอย่างจบลงแล้ว ฉันมารับเธอกลับบ้าน” เขาพูด

บ้านงั้นหรือ

คำคำนี้ทำให้ฉันนึกอยากหัวเราะเยาะออกมาด้วยความสมเพช แต่ก็ต้องกลืนมันลงคอไป

ฉันก้าวเข้าไปนั่งบนเบาะหนังหรูหรา กลิ่นกายของเขา กลิ่นไม้จันทน์หอมที่อบอวลไปด้วยอำนาจลอยฟุ้งไปทั่ว มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ขณะที่เขาขับรถออกไป ความเงียบระหว่างเราก็เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนน่าอึดอัด

ความคิดของฉันล่องลอยย้อนกลับไปในค่ำคืนนั้น คืนที่โลกทั้งใบของฉันพังทลาย

เคียรา น้องสาวบุญธรรมของฉัน เมายาจนขาดสติ เธอขโมยรถของฉันไปขับชนคนระดับแกนนำของตระกูลฟัลโกเนจนเสียชีวิต ส่งผลให้ข้อตกลงสงบศึกอันเปราะบางที่พ่อของดันเตสร้างไว้พังพินาศลง

ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต นั่นคือกฎเหล็กของโลกใบนี้ การล้างแค้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ทว่าตระกูลซาลินาสไม่อาจแบกรับสงครามได้ และเคียรา น้องสาวแสนสวยผู้บอบบางของฉัน ก็มีค่าเกินกว่าที่จะถูกเสียสละ

ดังนั้น พวกเขาจึงเลือกฉัน

“มันก็แค่เจ็ดปีเองนะ อาเลีย” อิซาเบลลา แม่ของฉันกระซิบบอก มือของเธอที่วางบนบ่าของฉันเย็นเฉียบ “ถือเป็นการเสียสละเล็กๆ น้อยๆ เพื่อไม่ให้เกิดการนองเลือด”

มาร์โก ผู้เป็นพ่อพูดตรงไปตรงมากว่านั้นว่า “นี่คือหน้าที่ของแกที่มีต่อตระกูล”

แม้กระทั่งจูเลียนา พี่สาวแท้ๆ ของฉัน ก็ยังมองฉันด้วยสายตาเย็นชา พร้อมกับบอกให้ฉันเห็นแก่ครอบครัว

ฉันปฏิเสธ ฉันกรีดร้อง ฉันดิ้นรนต่อสู้ ฉันยืนยันว่าจะไม่ยอมรับโทษในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

แต่สุดท้าย คนที่ทำลายฉันจนแหลกสลายก็คือดันเต

เขาคือดอนผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในฝั่งเวสต์โคสต์ ชายผู้สร้างอาณาจักรขึ้นมาจากเถ้าถ่านของพ่อตัวเอง เขาเป็นคนที่ทุกคนต่างหวาดกลัวและเคารพยำเกรง เป็นดั่งซาตานที่ควบคุมผู้คนด้วยอำนาจเด็ดขาด และเขาก็คือคู่หมั้นของฉัน เด็กหนุ่มที่เคยสาบานว่าจะปกป้องฉันมาตั้งแต่เด็ก

เขาต้อนฉันจนมุมในห้องสมุดของคฤหาสน์

“พ่อแม่ของเธอมีแผนอื่นเตรียมไว้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “พวกเขาจะส่งตัวเธอให้พวกฟัลโกเน เธอเองก็รู้ดีว่าพวกมันจะทำอะไรกับเธอ คุกคือหนทางเดียวที่จะรักษาชีวิตของเธอไว้ได้ และเป็นทางเดียวที่จะทำให้เธอยังเป็นของฉัน”

เขาสัญญาว่าจะรอ สัญญาว่าเราจะแต่งงานกันในวันที่ฉันพ้นโทษ

เขาเป็นคนจัดการทุกอย่าง ทั้งการบีบบังคับให้รับสารภาพ และการจัดฉากในชั้นศาล เจ็ดปีเต็ม... ของขวัญอันล้ำค่า

ในเวลานี้ เมื่อรถแล่นมาหยุดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลซาลินาส ช่องว่างระหว่างเรากลับกว้างใหญ่ยิ่งกว่าระยะเวลาเจ็ดปีที่พรากจากกัน เขาคือดอนผู้สง่างาม ส่วนฉันคือหญิงสาวที่ถูกคุกหล่อหลอมขึ้นมาใหม่

ทันทีที่เขาดับเครื่องยนต์ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาก้มมองหน้าจอ และเป็นครั้งแรกที่รอยร้าวปรากฏขึ้นบนหน้ากากอันเยือกเย็น กล้ามเนื้อตรงสันกรามของเขากระตุกเกร็ง

“เคียราน่ะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “อาการเธอกำเริบอีกแล้ว”

เขาไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน

“ฉันต้องรีบไปดูเธอ” เขาพูด

เขาก้าวลงจากรถ ทิ้งฉันไว้ตรงเชิงบันไดหินอ่อนอันโอ่อ่าที่ฉันเคยเติบโตมา เขารีบก้าวผ่านพ่อบ้านไป โดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากเด็กสาวแสนบอบบางที่ขโมยชีวิตของฉันไป

พ่อบ้านที่เห็นฉันมาตั้งแต่เกิดมองฉันด้วยแววตาเวทนา

“คุณหนูอเลสเซียครับ นายท่านกับคุณผู้หญิงสั่งให้ผมเตรียมห้องเก็บของชั้นสามไว้ให้คุณหนูครับ จะได้ไม่ไปรบกวนคุณหนูเคียรา” เขาพูด

ห้องเก็บของ ไม่ใช่ห้องนอนในวัยเด็กของฉันที่มีระเบียงมองเห็นสวนสวย แต่เป็นเพียงห้องแคบๆ ไร้หน้าต่างที่เต็มไปด้วยสิ่งของที่ถูกลืม

ในที่สุดฉันก็ตระหนักได้ ฉันไม่ใช่คนในครอบครัว แต่เป็นแค่สิ่งของที่หยิบมาใช้งาน เป็นโล่กำบังที่พังแล้วก็ทิ้งไป และตอนนี้หน้าที่ของฉันก็จบสิ้นลงแล้ว

ความรักที่ฉันเคยมีให้ดันเต หรือให้กับทุกคน มันมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว แต่สิ่งที่ก่อตัวขึ้นมาแทนที่ คือความเกลียดชังอันเยือกเย็นที่มีต่อเคียรา

คืนนั้น ในห้องเก็บของอันคับแคบและเต็มไปด้วยฝุ่น ฉันเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าที่ได้รับคืนมาพร้อมเอกสารปล่อยตัว ข้างในนั้นมีช่องทางการสื่อสารที่เข้ารหัสลับไว้เมื่อแปดปีก่อน ช่องทางลับที่เชื่อมต่อไปยังอีกโลกหนึ่ง แผนสำรองสำหรับชีวิตที่ฉันไม่เคยมีโอกาสได้ใช้

มีข้อความใหม่ส่งเข้ามาเมื่อสามนาทีก่อน

“ข้อเสนอยังคงเดิม เธอจะยอมรับไหม?”

มือของฉันที่มีรอยแผลเป็นแต่ยังคงหนักแน่น พิมพ์ลงบนแป้นพิมพ์ทันที

“ฉันตกลง”