ม่ได้ในอากาศ ชุดสีฟ้า รอยยิ้มที่แต่งแต้มอย่างประณีต มือข

่งเข้

ร่างกายของฉันช้า

ปทั่วออฟฟิศ คมชัดและ

กระจายเป็

ส่วนเหล่านั้น รู้สึกเหมือนซี

ตาพอร์เซเลน มันแตกละเอียด เหมือน

ีลางสังหรณ์ ฉั

นพื้น และหยุดอยู่ท

ที่กรามของ

งเธอเบาและแฝงไปด้วยความเยา

าดสะบั้น สายจูงที่ฉันใช้รั

อนเหมือนสัตว์ป่าที่ฉีกกระชาก

าขณะที่ฉันคว้าผมของเธอ ฉันไม่มีแรงพอที่จะกระแทกเธอ ฉันแค่ปล่

ง เสียงของฉันอ่อนแรงและ

อดออก ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย ฉันแค่อยากทำร้ายเธอ ฉันอยากให้เธอรู้สึก

เสียงของดัน

ียว เขาคว้าเอวฉันไว้ เขากระชา

าหัสแล่นพล่านไป

นเสียงดัง อกกระเพื่อม "ดูส

ม่มีอะไรออกมา มีเพี

แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่ห

าเป็นเสียงแหบแห้ง เลือดกระเด็นเป

าบเลือดสีแดงที่กำลังลามไปท

ลี่ยนไป ความโกรธหายไปในทันที ถู

งอย่างรุนแรง พื้นห้องพุ่งขึ้นม

น ความมืดมิด

ข่าข้างๆ ฉัน เขาพลิกตัวฉัน

าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ความ

เขากรีดร้องใส่

ต่มองดูเลือดของฉันไห

มองเพดาน ม

นเต้" ฉันกระซิบ เส

ปล่อยให้น้ำม